अतीव निर्जनं रम्यं वायुना सुरभीकृतम्
पुष्पतल्पसमाकीर्णे परपुष्टरुतश्रुते
कृष्णसंभोगमात्रेण सुखसंमूर्च्छिता च सा
तस्थतुस्तत्र संयुक्तौ राधारासेश्वरौ मुने
इत्येवं मङ्गलं कर्म यः शृणोति समाहितः
महाशोकार्णवे मग्नो भेदे पुत्रकलत्रयोः
सूत उवाच पुनः संप्रष्टुमारेभे देवर्षिः कौतुकान्वितः
नारद उवाच कां कथां कथयामास कथ्यतां करुणानिधे
उवास मलयद्रोणीं वटमूले मनोहरे
राधा तं परिपप्रच्छ सस्मितं सुमनोहरम्
श्रुतं यशः शूलभृतो दर्पभङ्गश्च दैवतः
अधुना श्रोतुमिच्छामि दर्पभङ्गं हरेर्हरे
श्रीकृष्ण उवाच कर्णपीयूषमतुलं सुन्दरं शृणु सुन्दरि
पुरा शतमखो दर्पात्कृत्वा शतमखान्मुदा
दिनेदिने तदैश्वर्यं वर्द्धते तपसां फलात्
स जजाप महामन्त्रं पुष्करे शतवत्सरम्
ब्रह्मस्वरूपां प्रकृतिं संपन्मूढो न मन्यते ।।4.47.
एकदा प्रकृतेः शापाद्धतबुद्धिः स्वसंसदि
बृहस्पतिस्ततः कोपान्नोवास गृहमाययौ
उवाच मनसा दीनो यातु संपद्धरेरिति
इत्युक्त्वा वेगतः पीठाज्जगाम तारकान्तिकम्
सर्वं निवेदनं कृत्वा रुरोदोच्चैर्मुहुर्मुहुः
वत्स गच्छ गृहं नैव गुरुं द्रक्ष्यसि साम्प्रतम्
अधुना कर्मणां भोगं भुङ्क्ष्व मूढ दुराशय
सुदिनं दुर्दिनं शक्र कारणं सुखदुःखयोः
जगाम शक्रः स्नानार्थं स्वर्णदीं सुमनोहराम्
सस्मितां सकटाक्षां तामहल्यां गौतमप्रियाम् 4.47.
स तस्याः शक्रः संपश्यन्मुमोह काममोहितः
मूर्तिं विधाय तद्भर्तुस्तत्समीपं जगाम ह
चकार विविधं तत्र शृंगारं सुमनोहरम्