ततः शिवं समाराध्य दातारं सर्वसंपदाम्
आजामिलं द्विजश्रेष्ठं वृषल्या सह संयुतम्
निष्पन्ने कर्मभोगे च स मद्भक्तो मुमोच ह
सर्वं निषेकसाध्यं च निषेको बलवान्विधे
दिव्यं वर्षसहस्रं च शंभोः संभोगकर्मकृत्
पूर्णे वर्षसहस्रे च गत्वा तत्र महेश्वरः
तत्र वीर्ये च भविता स्कन्दको भक्ततारकः
अधुना त्वं गृहं गच्छ भगवान्स्वगणैः सह ।। 4.46.
इत्युक्त्वा कमलाकान्तः शीघ्रं स्वान्तःपुरं ययौ
नारायण उवाच जगाम चन्दनवनं निर्जने च तया सह
अतीव निर्जनं रम्यं वायुना सुरभीकृतम्
पुष्पतल्पसमाकीर्णे परपुष्टरुतश्रुते
कृष्णसंभोगमात्रेण सुखसंमूर्च्छिता च सा
तस्थतुस्तत्र संयुक्तौ राधारासेश्वरौ मुने
इत्येवं मङ्गलं कर्म यः शृणोति समाहितः
महाशोकार्णवे मग्नो भेदे पुत्रकलत्रयोः
सूत उवाच पुनः संप्रष्टुमारेभे देवर्षिः कौतुकान्वितः
नारद उवाच कां कथां कथयामास कथ्यतां करुणानिधे
उवास मलयद्रोणीं वटमूले मनोहरे
राधा तं परिपप्रच्छ सस्मितं सुमनोहरम्
श्रुतं यशः शूलभृतो दर्पभङ्गश्च दैवतः
अधुना श्रोतुमिच्छामि दर्पभङ्गं हरेर्हरे
श्रीकृष्ण उवाच कर्णपीयूषमतुलं सुन्दरं शृणु सुन्दरि
पुरा शतमखो दर्पात्कृत्वा शतमखान्मुदा
दिनेदिने तदैश्वर्यं वर्द्धते तपसां फलात्
स जजाप महामन्त्रं पुष्करे शतवत्सरम्
ब्रह्मस्वरूपां प्रकृतिं संपन्मूढो न मन्यते ।।4.47.
एकदा प्रकृतेः शापाद्धतबुद्धिः स्वसंसदि
बृहस्पतिस्ततः कोपान्नोवास गृहमाययौ
उवाच मनसा दीनो यातु संपद्धरेरिति