दृष्ट्वा कामं रतिस्तं च प्रणनाम महेश्वरम्
प्रणम्य शंकरं कामः स्तुतिं कृत्वा यथागमम्
कामं संभाष्य देवाश्च युयुजुश्च तमाशिषम्
अथ शैलः सुरान्सर्वान्नारायणपुरोगमान्
अथ शंभुर्वासगृहे वामे संस्थाप्य पार्वतीम्
भुक्तवंतं शिवं तत्र देवमाताऽदितिः स्वयम् 4.45.
अदितिरुवाच देहि शीघ्रं मम प्रीत्या दंपत्योः प्रीतिपूर्वकम्
शच्युवाच यो बभ्राम भुवं मोहात्कालेन प्राप तां सतीम्
अरुंधत्युवाच विविधं बोधयित्वेमां रतिं च कर्तुमर्हसि
अहल्योवाच तेन मेना तु मेने त्वां सुतामर्पितुमीश्वर
तुलस्युवाच कथं तदा वसिष्ठश्च प्रभो प्रस्थापितोऽधुना
स्वाहोवाच विवाहे व्यवहारोऽस्ति पुरस्त्रीणां प्रगल्भता
रोहिण्युवाच कुरु पारं स्वयं कामी कामिनां कामसागरम्
वसुंधरोवाच येन तुष्टिर्भवेच्छंभो तत्कर्तुमुचितं स्त्रिया
संज्ञोवाच न च स्वस्वामिनं शंभो सती जानाति संगतम्
शतरूपोवाच रत्नप्रदीपं तांबूलं तल्पं निर्माय निर्जने ।। 4.45.
श्रीकृष्ण उवाच निर्विकारी च भगवान्योगींद्राणां गुरोर्गुरुः
शंकर उवाच जगतां मातरः साध्व्यः पुत्रे चपलता कथम्
शंकरस्य वचः श्रुत्वा लज्जिताः सुरयोषितः
भुक्त्वा मिष्टानि भगवानाचम्य च मुदाऽन्वितः
रत्नसिंहासने शंभुर्मेनादत्ते मनोहरे ४५ रत्नप्रदीपशतकैर्ज्वलद्भि र्ज्वलितं श्रिया
रत्नदर्पणशोभाढ्यं मंडितं श्वेतचामरैः
नानाचित्रविचित्राढयं निर्मितं विश्वकर्मणा
कुत्रचित्सुरनिर्माणवैकुंठसुमनोहरम्
कैलासं च कुत्रचन कुत्रचिदिंद्रमंदिरम् 4.45.
अथ प्रभातकालश्च बभूव प्राणवल्लभे
सर्वे सुराः समुत्तस्थुः सज्जीभूताः ससंभ्रमाः
वासगेहं समागत्य धर्मो नारायणाज्ञया
धर्म उवाच पार्वत्या सह माहेंद्रे यात्रां कुरु हरिं स्मरन्
इत्थं धर्मवचः श्रुत्वा पार्वत्या सह शंकरः