वासगेहं संप्रविश्य ददृशुः कामिनीगणाः
चन्दनागुरुकस्तूरीकुंकुमांचितविग्रहम्
अपूर्वसूक्ष्मवेषाढ्यं सिंदूरबिंदुभूषितम्
नवीनयौवनस्थं च मुनीन्द्रचित्तमोहनम्
अदितिं च शचीं चैव लोपामुद्रामरुंधतीम्
शतरूपां च संज्ञां च सतीस्त्रीणां च षोडश 4.45.
या याः स्थितास्तत्र तासां संख्यां कर्तुं च कः क्षमः तमूचुः क्रमशो देव्यो मधुरोक्तिं सुधामिव
सरस्वत्युवाच दृष्ट्वा प्रियास्यं चंद्राभं संतापं त्यज कामुक
कालं गमय कालेश सदा संश्लेषपूर्वकम्
लक्ष्मीरुवाच तिष्ठ संप्रति का लज्जा प्राणा यांति यया विना
सावित्र्युवाच तदाचम्य सकर्पूरं तांबूलं देहि भक्तितः
जाह्नव्युवाच कामिन्याः स्वामिसौभाग्यं सुखं नातः परं भवेत्
रतिरुवाच कथं मम प्राणनाथो निःस्वार्थ भस्मसात्कृतः
जीवयसि विभो कामं कामव्यापारमात्मनि
दम्पतीविरहक्लेशं सर्वं ज्ञात्वा दयानिधे
इत्युक्त्वा कामभस्माथ ददौ सा ग्रन्थिबंधितम् 4.45.
हरिस्तद्रोदनं श्रुत्वा करुणामयसागरः
दृष्ट्वा नारायणं धर्मं ब्रह्माणं च सुरानपि
शंकरस्य वचः श्रुत्वा तमुवाच हरिः स्वयम्
ऊचुर्देव्यो बहुतरं वाक्यं विनयपूर्वकम्
दृष्ट्वा कामं रतिस्तं च प्रणनाम महेश्वरम्
प्रणम्य शंकरं कामः स्तुतिं कृत्वा यथागमम्
कामं संभाष्य देवाश्च युयुजुश्च तमाशिषम्
अथ शैलः सुरान्सर्वान्नारायणपुरोगमान्
अथ शंभुर्वासगृहे वामे संस्थाप्य पार्वतीम्
भुक्तवंतं शिवं तत्र देवमाताऽदितिः स्वयम् 4.45.
अदितिरुवाच देहि शीघ्रं मम प्रीत्या दंपत्योः प्रीतिपूर्वकम्
शच्युवाच यो बभ्राम भुवं मोहात्कालेन प्राप तां सतीम्
अरुंधत्युवाच विविधं बोधयित्वेमां रतिं च कर्तुमर्हसि
अहल्योवाच तेन मेना तु मेने त्वां सुतामर्पितुमीश्वर