क्षणेन चेतनां प्राप्य तामुवाच त्रिलोचनः
साश्रुनेत्रोऽतिदीनश्च दीनानां शरणप्रदः
शंकर उवाच शङ्करोऽहं तव स्वामी पश्य मां निकटागतम्
शिवं शिवप्रदं सर्वसंपद्रूपं च सिद्धिदम्
शक्तोऽहं च त्वया सार्द्धं सर्वशक्तिस्वरूपया
यश्च शक्तिं न जानाति ज्ञानहीनश्च निन्दति 4.43.
स्वयं ब्रह्मा स्वयं विष्णुः साध्यभूता वयं तव
मधुराभासदृष्ट्या च मां दग्धं सेचनं कुरु
कथमद्यापि रुष्टेव विलपन्तं न भाषसे
परित्यज्य च नः प्राणान्गन्तुं नार्हसि सुन्दरि
पतिव्रते समुत्तिष्ठ कथं मां नाद्य सेवसे
इत्युक्त्वा मृतदेहं च प्रियाया विरहातुरः
अधरे चाधरं दत्त्वा वक्षो वक्षसि शङ्करः
पुनः स चेतनां प्राप्य वेगादुत्थाय शोकतः
सप्तद्वीपसप्तसिन्धुं लोकालोकं च काञ्चनम्
शतशृङ्गगिरेः पार्श्वे जम्बुद्वीपे च भारते 4.43.
रुरोदोच्चैः स्वयं कृत्वा सति साध्वीत्युदीर्य च
तन्नेत्रं च सरो नाम मुनीनां तपसः स्थलम्
यत्र स्नात्वा पुनर्जन्म नराणां न भवेद्गिरे
त्यक्त्वा तां मानवीं मूर्तिं नरा यान्ति हरेः पदम्
पूर्णमब्दं महायोगी विरहातुरमानसः
बभूव सिद्धपीठानां समूहो वाञ्छितप्रदः
अस्थिमालां विनिर्माय चकार कण्ठभूषणम्
सति प्राणेश्वरीत्युक्त्वा पुनर्मूर्च्छामवाप सः
स्वात्मारामः पूर्णकामो निश्चेष्टो विरहज्वरात्
दृष्ट्वा देवाः समाजग्मुर्विस्मिताः शिवसन्निधिम् 4.43.
रत्नयानेनाजगाम पद्मार्चितपदाम्बुजः
ईषद्धास्यप्रसन्नास्यो वनमालाविभूषितः
समूषुरीशसदसि लक्ष्मीकान्त प्रणम्य ते रुदन्तं बोधयामास ज्ञानीशो ज्ञानिनां गुरुम्
श्रीभगवानुवाच