अपरं भवितव्यं च सर्वमुक्त्वा जगाम सा 4.42.
बभूवादर्शना योगात्सर्वासां सिद्धियोगिनी
स्मृत्वा तच्चरणाम्भोजं देहं तत्याज सुन्दरी
संजहार पुरा येन दैत्यानामखिलं कुलम्
जग्मुः शंकरसेनाश्च देशयज्ञं विनश्य च
सत्वरं सर्ववृत्तान्तं कथयामासुरीश्वरम् जगाम स्वर्णदीतीरं यत्र देवीकलेवरम्
नारायण उवाच अम्लानपद्मवक्त्रां तां शयानां जाह्नवीतटे
दधतीमक्षमालां च प्रतप्तकाञ्चनप्रभाम्
दृष्ट्वा सतीशरीरं च प्रदग्धो विरहाग्निना
कलत्रशोको बलवान्स्वात्मारामं परात्परम्
क्षणेन चेतनां प्राप्य तामुवाच त्रिलोचनः
साश्रुनेत्रोऽतिदीनश्च दीनानां शरणप्रदः
शंकर उवाच शङ्करोऽहं तव स्वामी पश्य मां निकटागतम्
शिवं शिवप्रदं सर्वसंपद्रूपं च सिद्धिदम्
शक्तोऽहं च त्वया सार्द्धं सर्वशक्तिस्वरूपया
यश्च शक्तिं न जानाति ज्ञानहीनश्च निन्दति 4.43.
स्वयं ब्रह्मा स्वयं विष्णुः साध्यभूता वयं तव
मधुराभासदृष्ट्या च मां दग्धं सेचनं कुरु
कथमद्यापि रुष्टेव विलपन्तं न भाषसे
परित्यज्य च नः प्राणान्गन्तुं नार्हसि सुन्दरि
पतिव्रते समुत्तिष्ठ कथं मां नाद्य सेवसे
इत्युक्त्वा मृतदेहं च प्रियाया विरहातुरः
अधरे चाधरं दत्त्वा वक्षो वक्षसि शङ्करः
पुनः स चेतनां प्राप्य वेगादुत्थाय शोकतः
सप्तद्वीपसप्तसिन्धुं लोकालोकं च काञ्चनम्
शतशृङ्गगिरेः पार्श्वे जम्बुद्वीपे च भारते 4.43.
रुरोदोच्चैः स्वयं कृत्वा सति साध्वीत्युदीर्य च
तन्नेत्रं च सरो नाम मुनीनां तपसः स्थलम्
यत्र स्नात्वा पुनर्जन्म नराणां न भवेद्गिरे
त्यक्त्वा तां मानवीं मूर्तिं नरा यान्ति हरेः पदम्