त्वमेव शैलराजेंद्र सुतां दत्त्वा शिवाय च 4.41.
वसिष्ठस्य वचः श्रुत्वा प्रहस्य पर्वतेश्वरः
हिमालय उवाच सुतां दत्त्वा स च कथमरक्षत्सर्वसंपदम्
वसिष्ठ उवाच चिंरजीवी धर्मशीलो वैष्णवो विजितेंद्रियः
स्वायंभुवो मनुः पूर्वं ब्रह्मपुत्रोऽतिधार्मिकः
ततो जगाम वैकुण्ठं सहितः शतरूपया
एकादशो मनुश्रेष्ठो धर्मसावर्णिरुच्यते 4.41.
अपुत्रको नृपश्रेष्ठस्तपसे पुष्करं गतः ।। 4.41.
ततः सुभग्नचित्तः सञ्चिन्तयन्दारसंग्रहम्
ददर्श पद्मां युवती पद्मामिव मनोरमाम् 4.41.
महिषीं च नृपसुतान्कन्यकानीतिमुत्तमाम्
सुतां दत्त्वा च मुनये रक्षस्व सर्वसंपदम् 4.41.
राजा सर्वान्परित्यज्य जगाम तपसे शुचा
गोलोकनाथं संसेव्य गोलोकं च जगाम ह पुत्रवत्पालयामास प्रजाः सर्वा महीतले
वसिष्ठ उवाच कर्मणा मनसा वाचा लक्ष्मीर्नारायणं यथा
एकदा स्वर्णदीं स्नातुं गच्छंतीं सस्मितां सतीम्
चारुरत्नरथस्थश्च रत्नालंकारभूषितः
दृष्ट्वा तां सुन्दरीं रम्यामुवाच मायया विभुः
धर्म उवाच अतीव यौवनस्थे च कामिनि स्थिरयौवने
जरातुरस्य वृद्धस्य समीपे त्वं न राजसे
विप्रं तपःसु निरतं सत्यज्ञं मरणोन्मुखम्
प्राप्नोति सुन्दरं पुण्यात्सौन्दर्यं पूर्वजन्मतः
सहस्रसुन्दरीकान्तं कामशास्त्र विशारदम्
निर्जले निर्जने रम्ये शैलेशैले नदेनदे 4.42.
मलये चन्दनारण्ये चारुचन्दनवायुना
कामज्वरेण दग्धायाः शांतिं कर्तुमहं क्षमः
इत्येवमुक्तवंतं तं स्वरथादवरुह्य च
पद्मोवाच मां चेत्पश्यसि कामेन सद्यो भस्म भविष्यसि
पिप्पलादं मुनिश्रेष्ठं तपसा पूतविग्रहम्
स्त्रीजितस्पर्शमात्रेण सर्वपुण्यं प्रणश्यति