आगमिष्यति देवो यो नारायणसहायवान् 4.41.
योगींद्राणां वरेण्यं तं ज्ञानिनां च गुरोर्गुरुम्
वरं ददौ शिवायै स शिवश्च तपसः स्थले
ब्रह्मादिस्तंबपर्यतं सर्वं नश्वरमस्थिरम्
एको महेंद्रः शैलानां पक्षांश्चिच्छेद लीलया
के वा शैलेषु योद्धारः सुरैः सह हिमालय
एकार्थे यदि शैलेन्द्र सर्वसंपद्विनश्यति
शरणागतरक्षार्थं प्राणांश्च दातुमर्हति
दत्त्वा विप्राय स्वसुतामनरण्यो नृपेश्वर
तमाशु बोधयामासुर्नीतिशास्त्रविदो जनाः
त्वमेव शैलराजेंद्र सुतां दत्त्वा शिवाय च 4.41.
वसिष्ठस्य वचः श्रुत्वा प्रहस्य पर्वतेश्वरः
हिमालय उवाच सुतां दत्त्वा स च कथमरक्षत्सर्वसंपदम्
वसिष्ठ उवाच चिंरजीवी धर्मशीलो वैष्णवो विजितेंद्रियः
स्वायंभुवो मनुः पूर्वं ब्रह्मपुत्रोऽतिधार्मिकः
ततो जगाम वैकुण्ठं सहितः शतरूपया
एकादशो मनुश्रेष्ठो धर्मसावर्णिरुच्यते 4.41.
अपुत्रको नृपश्रेष्ठस्तपसे पुष्करं गतः ।। 4.41.
ततः सुभग्नचित्तः सञ्चिन्तयन्दारसंग्रहम्
ददर्श पद्मां युवती पद्मामिव मनोरमाम् 4.41.
महिषीं च नृपसुतान्कन्यकानीतिमुत्तमाम्
सुतां दत्त्वा च मुनये रक्षस्व सर्वसंपदम् 4.41.
राजा सर्वान्परित्यज्य जगाम तपसे शुचा
गोलोकनाथं संसेव्य गोलोकं च जगाम ह पुत्रवत्पालयामास प्रजाः सर्वा महीतले
वसिष्ठ उवाच कर्मणा मनसा वाचा लक्ष्मीर्नारायणं यथा
एकदा स्वर्णदीं स्नातुं गच्छंतीं सस्मितां सतीम्
चारुरत्नरथस्थश्च रत्नालंकारभूषितः
दृष्ट्वा तां सुन्दरीं रम्यामुवाच मायया विभुः
धर्म उवाच अतीव यौवनस्थे च कामिनि स्थिरयौवने
जरातुरस्य वृद्धस्य समीपे त्वं न राजसे