शैलदत्तासने शीघ्रमुवास ब्राह्मणः स्वयम्
पप्रच्छ कुशलं शैलो ब्राह्मणं को भवानिति
घाटिकां वृत्तिमाश्रित्य भ्रमामि धरणीतले
मया ज्ञातं शंकराय सुतां दातुं त्वमिच्छसि
निराश्रयायासङ्गयारूपाय निर्गुणाय च 4.41.
दिग्वाससेऽहिगात्राय विभूतिभूषणाय च
अज्ञातमृत्यवेऽज्ञायानाथायाबन्धवे भवे
अज्ञातवयसेऽतीव वृद्धाय चाविकारिणे
निबोध ज्ञानिनां श्रेष्ठं नारायणं कुलोद्भवम्
महाजनः स्मेरमुखः श्रुतिमात्राद्भविष्यति
बान्धवान्मेनकां प्रश्नं कुरु शीघ्रं प्रयत्नतः
रोगिणे नौषधं शश्वत्कुपथ्यं रोचते सदा
जगाम स्वालयं शान्तो वृन्दावनविनोदिनि शोकेन साश्रुनयना हृदयेन विदूयता
पृच्छ शैलवरानस्मै न दास्यामि सुतामहम् 4.41.
गले बद्ध्वाऽम्बिकां पश्य यास्यामि घोरकाननम्
त्यक्त्वाऽऽहारं रुदन्ती च चकार शयनं भुवि
आजगाम पुनस्तैश्च युक्ता पश्चादरुन्धती
दत्त्वा षोडशोपचारान्पूजयामास भक्तितः
जगामारुन्धती तूर्णं यत्र मेना च पार्वती
उवाच मधुरं साध्वी सावधानां हितं वचः उत्तिष्ठ मेनके साध्वि त्वद्गृहेऽहमरुन्धती
पितॄणां मानसी कन्या मां जानीहि विधेर्वधूम् उवाच शिरसा नत्वा तां पद्मामिव तेजसा
वधूर्जगद्विधेः पत्नी वसिष्ठस्य ममालये
ईश्वरी जगतां स्रष्टुरागता बहुपुण्यतः 4.41.
भोजयामास मिष्टान्नं बुभुजे कन्यया सह
अरुन्धती प्रसङ्गेन संबन्धयोजनानि च बोधयामासुः संबन्धयोजनानि प्रसङ्गतः
शिवाय पार्वतीं देहि संहर्तुः श्वशुरो भव
तव शङ्काविनाशाय ब्रह्मसंबन्धकर्मणि
विधेः प्रार्थनया देव तव कन्यां ग्रहीष्यति
हेतुद्वयेन योगीन्द्रो विवाहं च करिष्यति उवाच किंचिद्भीतश्च परं विनयपूर्वकम्
हिमालय उवाच किंचिदाश्रममैश्वर्यं किं वा स्वजनबान्धवम्