यत्र यत्र जनुर्लब्ध्वा लभिष्यामि शिवं परम्
सर्वा हि स्वप्रियं लब्धुं लभन्ति जन्म वाञ्छितम्
प्राक्तनीयो हि यो भर्ता स तासां प्रतिजन्मनि
तद्देहमिह न प्राप्य कृत्वा घोरतरं तपः
इत्युक्त्वा पार्वती तत्र तत्पुरः प्रविवेश ह
वह्निप्रवेशं कुर्वन्त्याः पार्वत्याः परमेश्वरि
क्षणं तदन्तरे स्थित्वा चोत्पतन्तीं शिवां शिवः
श्रीमहादेव उवाच न दग्धो वह्निना देहो न च प्राप्तो मनीषितः
शिवं कल्याणरूपं च भर्तारं कर्तुमिच्छसि 4.40.
संहर्तारं च भर्तारं यदीच्छसि शुचिस्मिते
मोक्षं वाञ्छसि चेद्देवि कृत्वा कान्तं स्वरूपिणम्
शिवश्च मङ्गले मोक्षे संहर्ता न च दृश्यते
तं च संहारकर्तारं यदि वाञ्छसि सुन्दरि
न भविष्यति मोक्षस्ते स्वाभीष्टं देवसेवनम्
शीघ्रं पितुर्गृहं गच्छ तत्र द्रक्ष्यसि शंकरम्
इत्युक्त्वा पार्वतीं विप्रस्तत्रैवान्तरधीयत
पार्वत्यागमनं श्रुत्वा मेनका च हिमालयः
संस्थाप्य मंगलघटान्राजवर्त्मनि राधिके
पट्टसूत्रसन्निबद्धरसालपल्लवान्वितैः 4.40.
पतिपुत्रवतीयोषित्समूहैर्दीपहस्तकैः
सुपुण्यैर्ब्राह्मणैश्चापि मुनिभिर्ब्रह्मचारिभिः
पुरोहितैश्च संयुक्तैः कुर्वद्भिर्मङ्गलध्वनिम् ।। सुचारुमालतीमालाहस्तैः शस्तैः प्रशंसितैः
नानाप्रकारवाद्यैश्च शंखध्वनिसुनादितैः
प्रविश्य नगरं दुर्गा ददर्श पितरौ पुरः
प्रसन्नवदना देवी चालिभिः प्रणनाम तौ
हे वत्से वत्सेत्युच्चार्य रुदन्तौ प्रेमविह्वलौ
स्त्रियो निर्मंच्छनं चक्रुर्विप्रा युयुजुराशिषम्
मङ्गलं कारयामास पाठयामास छान्दसम्
सुखेन वसतौ तौ हि हर्षनिर्भरमानसौ 4.40.
मेनकाकन्यया सार्द्धमुवास प्राङ्गणे मुदा