तत्र स्नात्वा विप्रदत्तं विष्णुमन्त्रं जजाप सः
महारण्ये च घोरे च अश्वत्थमूलसन्निधौ
शौनक उवाच दत्तं परं श्रींहरेश्च तद्भवान्वक्तु मर्हति
सौतिरुवाच द्वाविंशत्यक्षरो मन्त्रो वेदेषु च सुदुर्लभः
तं च ब्रह्मा ददौ भक्त्या कुमाराय च धीमते
ॐ श्रीं नमो भगवते रास मण्डलेश्वराय 1.21.
महापुरुषस्तोत्रं च पूर्वोक्तं कवचं च यत्
तेजोमण्डलरूपे च सूर्य्यकोटिसमप्रभे
ध्यायन्ते वैष्णवा रूपं तदभ्यन्तरसन्निधौ
नवीनजलदश्यामं शरत्पङ्कजलोचनम्
मुक्तापङ्क्तिविनिन्दैकदन्तपंक्तिमनोहरम्
कोटिकन्दर्पलावण्यं लीलाधाम मनोहरम्
त्रिभङ्गसङ्गि वा युक्तं द्विभुजं पीतवाससम्
रत्नकुण्डलयुग्मेन गण्डस्थलविराजितम्
शोभितं जानुपर्य्यन्तं मालतीवनमालया
मणिना कौस्तुभेन्द्रेण वक्षस्थलसमुज्ज्वलम् 1.21.
स्थिरयौवनयुक्ताभिर्वेष्टिताभिश्च सन्ततम्
ब्रह्मविष्णुशिवाद्यैश्च पूजितं वन्दितं स्तुतम्
निर्लिप्तं साक्षिरूपं च निर्गुणं प्रकृतेः परम्
इदं ते कथितं ध्यानं स्तोत्रं च कवचं मुने
साम्प्रतं बालकस्तस्थौ ध्यानस्थस्तत्र शौनक
शक्तिमान्परिपुष्टश्च सिद्धमन्त्रप्रभावत
रत्नसिंहासनस्थं च रत्नभूषणभूषितम्
गोपैर्गोपाङ्गनाभिश्च वेष्टितं पीतवाससम्
ब्रह्मविष्णुशिवाद्यैश्च स्तूयमानं परात्परम्
विरराम च शोकार्तो यदा तद्द्रष्टुमक्षमः 1.21.
बभूवाकाशवाणीति रुदन्तं बालकं प्रति
सकृद्यद्दर्शितं रूपं तदेव नाधुना पुनः
एतस्मिन्विग्रहेऽतीते संप्राप्ते दिव्यविग्रहे
इति श्रुत्वा बालकश्च विरराम मुदाऽन्वितः