दृष्ट्वा रतेर्विलापं च मूर्च्छां संप्राप पार्वती
रुदन्तीं पार्वतीं त्यक्त्वा स्वस्थानं प्रययौ शिवः
रूपयौवनयोर्गर्वं तत्याज शैलकन्यका
सुराश्च रतिमाश्वास्य सर्वे जग्मुः स्वमन्दिरम् 4.39.
स्तुत्वा रुदित्वा शोकेन भयेन कामकामिनी
न जगाम पितुर्गेहं पार्वती सा तु लज्जया
प्रजग्मुः सहचारिण्यस्तत्पश्चाच्छोकविह्वलाः
सुचिरं च तपस्तप्त्वा सा संप्राप त्रिलोचनम्
इत्येवं कथितं सर्वं पार्वतीदर्पमोक्षणम्
श्रीराधिकोवाच सुन्दरं श्रुतिपीयूषं निगूढं ज्ञानकारणम्
न विशेषं समासं च श्रुतं न व्यासमीप्सितम्
किं किं तपः कठोरं च चकार पार्वती स्वयम्
रतिः केन प्रकारेण जीवयामास मन्मथम्
तयो रहसि संभोगं पापिनां पापमोचनम्
दम्पतीविरहोक्तिश्च कर्णज्वाला च योषितः
अग्निज्वाला विषज्वाला क्षमा सोढुं च योषितः
राधिकावचनं श्रुत्वा विस्मितश्चकिताननः
दम्पतीविरहोक्तिं च यां राधा श्रोतुमक्षमा
इत्येवं मानसे कृत्वा मायेशो माययाऽन्वितः 4.40.
श्रीकृष्ण उवाच प्राणाधिदेवि प्राणेशि प्राणाधारे मनोहरे
वटमूलाद्गते रुद्रे पार्वती तपसे ययौ
गत्वा सा स्वर्णदीतीरं स्नात्वा त्रिषवणं मुदा
वर्षमेकं च संपूर्णमनाहारा स्वभक्तितः
ग्रीष्मे च परितो वह्निं प्रज्वलन्तं दिवानिशम् कृत्वा प्रतस्थौ तन्मध्ये संततं जपती मनुम्
शश्वत्स्मशाने वर्षासु कृत्वा योगासनं शिवा
शीते जलान्तरे शश्वत्प्रतस्थौ भक्तिपूर्वकम्
एवं कृत्वा परं वर्षमप्राप्य शंकरं सती
तामग्निकुण्डं विशतीं तपसाऽतिकृशां सतीम्
अतीव वामनो बालो विप्ररूपी स्वतेजसा 4.40.
शुक्लयज्ञोपवीती च शुक्लवासाश्च सस्मितः