सुगन्धिचन्दनं चारु कस्तूरीकुङ्कुमान्वितम्
भक्त्या पूजां चकाराथ पुष्पवृष्टिं च तुष्टये
रत्नप्रदीपशतकं समन्ताद्धूपमुत्तमम्
सुगन्धिशीततोयं च पानार्थं पार्वती ददौ
दुर्लभां कामधेनुं च स्वर्णशृङ्गसमन्विताम् 4.39.
दत्त्वा षोडशोपचारं प्रणनाम पुनः पुनः
शुश्रावाप्सरसां वक्त्राद्देवीमिन्द्रो महेश्वरः
दूतद्वारा कामदेवमानिनाय त्वरान्वितः
तूर्णं प्रस्थापयामास तं च यत्र शिवः शिवा
प्रसन्नवदनः श्रीमान्यत्र शक्तियुतः शिवः
शान्तं त्रैलोक्यकान्तं च प्रसन्नवदनेक्षणम्
चिक्षेपास्त्रं दुर्निवार्यममोघं शंकरे मुदा
आकाश इव निर्लिप्ते निर्लिप्ते परमात्मनि
चकम्पे पुरतः स्थित्वा दृष्ट्वा मृत्युंजयं विभुम्
चक्रुः स्तुतिं च स्तोत्रेण शंकरं त्रिदशेश्वरम् ।।4.39.५०. स्तुतिं कुर्वत्सु देवेषु स वह्निः शंभुसंभवः
जज्वालोर्ध्वशिखो दीप्तः प्रलयाग्निशिखोपमः भ्रामंभ्रामं च परितः पपात मदनोपरि
बभूव भस्मसात्कामः क्षणेन हरकोपतः
विललाप बहुतरं हरस्य पुरतो रतिः
रतिमूचुः सुराः सर्वे रुरुदुश्च मुहुर्मुहुः
वयं तं जीवयिष्यामो लभिष्यसि प्रियं पुनः
दृष्ट्वा रतेर्विलापं च मूर्च्छां संप्राप पार्वती
रुदन्तीं पार्वतीं त्यक्त्वा स्वस्थानं प्रययौ शिवः
रूपयौवनयोर्गर्वं तत्याज शैलकन्यका
सुराश्च रतिमाश्वास्य सर्वे जग्मुः स्वमन्दिरम् 4.39.
स्तुत्वा रुदित्वा शोकेन भयेन कामकामिनी
न जगाम पितुर्गेहं पार्वती सा तु लज्जया
प्रजग्मुः सहचारिण्यस्तत्पश्चाच्छोकविह्वलाः
सुचिरं च तपस्तप्त्वा सा संप्राप त्रिलोचनम्
इत्येवं कथितं सर्वं पार्वतीदर्पमोक्षणम्
श्रीराधिकोवाच सुन्दरं श्रुतिपीयूषं निगूढं ज्ञानकारणम्