इत्येवं पार्वतीस्तोत्रं शङ्करेण कृतं पुरा
मित्रभेदो भवेद् दूरं तत्संम्प्रीतिर्भवेत्पुरा
श्रुत्वा प्रतिज्ञां नाथस्य परितुष्टा बभूव सा 4.37.
स्नात्वा संपूज्य भक्त्या च सुरमिष्टं च निर्गुणम्
शिवः स्नात्वा च संपूज्य ब्रह्मज्योतिः सनातनम्
गत्वा सर्वमहं भुक्त्वा तस्मै दत्त्वाऽभिवाञ्छितम्
भुक्त्वाऽवशेषं सा देवी सह भर्त्रा मुदाऽन्विता
इत्येवं कथितं सर्वं त्वया पृष्टं सुरेश्वरि
श्रीकृष्ण उवाच अधुना श्रूयतां मत्तो दुर्गादर्पविमोचनम्
तेजसा सर्वदेवानामाविर्भूय जगत्प्रसूः
निहत्य दानवेन्द्रांश्च ररक्ष देवताकुलम्
पिनाकपाणिं जग्राह सा देवी सुरसाधनम्
दक्षेण सार्द्धं देवेन बभूव शिवशत्रुता
दक्षश्चकार यज्ञं च तत आगत्य कोपतः
सस्त्रीका देवताः सर्वा आजग्मुर्दक्षमन्दिरम्
सती पतिं च मोहेन बोधयामास यत्नतः
आजगाम पितुर्गेहं दर्पात्तस्य विनाऽऽज्ञया
न हि संभाषणं चक्रे वाङ्मात्रेण पिता च ताम् 4.38.
एवं प्रिये निगदितं सतीदर्पविमोचनम्
लेभे जन्म सती शीघ्रं जठरे शैलयोषितः
चकार मालामस्थ्नां च भस्मना तनुलेपनम्
सुषाव मेना तां देवीमतीव सुमनोहराम्
गुणप्रसूर्गुणान्सर्वान्सर्वरूपान्बिभर्त्ति सा
बभूव वर्द्धमाना सा शुक्ले चन्द्रकला यथा
बभूवाकाशवाणी च तां संबोध्य जगत्प्रसूम्
विनेश्वरं न तपसा प्राप्ता हि गर्भसम्भवम्
मम जन्मान्तरीयं च भस्मास्थि च बिभर्ति यः
यो विदग्धश्च ब्रह्माण्डं बभ्राम मम शोकतः 4.38.
दक्षयज्ञं यो बभञ्ज मम हेतोः कृपानिधिः
या यस्य पत्नी यो यस्या भर्ता प्राक्तनतः पुरा