उवाच तं जगन्माता नीतिसारं परं वचः
अहो तपःप्रभावश्च तेजसश्च न जीविनाम्
पार्वत्युवाच वक्ता चतुर्णां वेदानां जनकश्च स्वयं विभुः
मुक्तिप्रदाता भक्तानां दाता च सर्वसंपदाम् 4.37.
सदा ते परिपाल्याऽहं पोष्या भक्त्या च किंकरी
किंचिच्छुद्धं हिरण्येन किंचिद्वस्तु च वायुना
विष्णोर्निवेदितान्नेन यष्टव्याः सर्वदेवताः
अनिवेद्यमभक्ष्यं च नैवेद्यमुदरे हरेः
अमृतं सर्ववस्तूनामिष्टसारं सुदुर्लभम्
हन्त्यकालिकमृत्युं तदमृतं मूढरंजनम्
यदृच्छया तं नैवेद्यं यो भुङ्क्ते साधुसंगतः
यो निवेद्य हरिं भुङ्क्ते भक्त्या भक्तश्च नित्यशः
श्रुतं पुरा त्वन्मुखतः पुष्करे मुनिसंसदि
सुचिरं च तपस्तप्त्वा मया लब्धस्त्वमीश्वरः 4.37.
यतो न दत्तं नैवद्यं विष्णोर्मह्यं त्वयाऽधुना
अद्यप्रभृति ये लोका नैवेद्यं भुञ्जते तव
इत्युक्त्वा पार्वती माता रुरोद पुरतो विभोः
तदा शिवः शिवां भक्त्या कृत्वा वक्षसि सादरम्
करेण चक्षुषोर्नीरं संमृज्य च पुनःपुनः
परितुष्टा च सा देवी भर्तारं समुवाच ह
बिभर्ति देहं सततं तव सौभाग्यवर्द्धनम्
अपूर्वं तव नैवेद्यं जन्ममृत्युजराहरम्
लिङ्गोपरि च यद्दत्तं तदेवाग्राह्यमीश्वर
इत्येवमुक्त्वा सा देवी देहं त्यक्तुं समुद्यता 4.37.
शंकर उवाच ममापराधमखिलं क्षन्तुमर्हसि सुन्दरि
मां भृत्यं तपसा क्रीतं कृपां कुरु ममोपरि
अहो गोलोकनाथस्थ गुणातीतस्य निर्गुणे
साकारे च निराकारे नित्ये स्वेच्छामये प्रिये
सर्वबीजस्वरूपे च महामाये मनोहरे ४५ इच्छैव श्रीहरेः साक्षान्नाहं दातुमपि क्षमः
इत्येवमुक्त्वा पुरतस्तस्थौ च चन्द्रशेखरः