भु्क्त्वा सुदुर्लभं वस्तु ननर्त प्रेमविह्वलः
गायन्मम गुणान्भक्त्या सुकण्ठः पंचवक्त्रतः
पपात डमरुर्हस्ताच्छृङ्गं च व्याघ्रचर्म च
अतीव कमनीयं तद्रूपं ध्यात्वैकमानमः 4.37.
एतस्मिन्नन्तरे देवी दुर्गा दुर्गार्तिनाशिनी
रुदन्तं मूर्च्छितं दृष्ट्वा निपतन्तं च भक्तितः
सर्वं तां कथयामास कुमारः संपुटाञ्जलिः
तां शप्तुमुद्यतां देवीमुत्थाय च त्रिलोचनः
श्रुत्वा मनोहरं स्तोत्रं न शशाप शिवं शिवा
न लोकानां प्रभावश्च तपःसौभाग्यतेजसाम्
उवाच तं जगन्माता नीतिसारं परं वचः
अहो तपःप्रभावश्च तेजसश्च न जीविनाम्
पार्वत्युवाच वक्ता चतुर्णां वेदानां जनकश्च स्वयं विभुः
मुक्तिप्रदाता भक्तानां दाता च सर्वसंपदाम् 4.37.
सदा ते परिपाल्याऽहं पोष्या भक्त्या च किंकरी
किंचिच्छुद्धं हिरण्येन किंचिद्वस्तु च वायुना
विष्णोर्निवेदितान्नेन यष्टव्याः सर्वदेवताः
अनिवेद्यमभक्ष्यं च नैवेद्यमुदरे हरेः
अमृतं सर्ववस्तूनामिष्टसारं सुदुर्लभम्
हन्त्यकालिकमृत्युं तदमृतं मूढरंजनम्
यदृच्छया तं नैवेद्यं यो भुङ्क्ते साधुसंगतः
यो निवेद्य हरिं भुङ्क्ते भक्त्या भक्तश्च नित्यशः
श्रुतं पुरा त्वन्मुखतः पुष्करे मुनिसंसदि
सुचिरं च तपस्तप्त्वा मया लब्धस्त्वमीश्वरः 4.37.
यतो न दत्तं नैवद्यं विष्णोर्मह्यं त्वयाऽधुना
अद्यप्रभृति ये लोका नैवेद्यं भुञ्जते तव
इत्युक्त्वा पार्वती माता रुरोद पुरतो विभोः
तदा शिवः शिवां भक्त्या कृत्वा वक्षसि सादरम्
करेण चक्षुषोर्नीरं संमृज्य च पुनःपुनः
परितुष्टा च सा देवी भर्तारं समुवाच ह