श्रीकृष्ण उवाच विरराम पूर्णतमो ध्यात्वा मां मनसा मुदा
एतस्मिन्नन्तरे मां च ददर्श पुरतः स्थितम् ।।4.36.८०. न बभूव वितृष्णश्च लोचनाभ्यां त्रिलोचनः
पश्यन्निमेषरहित इति मत्वा स्वमानसे
सहस्रवदनोऽनन्तो भाग्यवांश्च चतुर्मुखः
पश्यामि किं वा किं स्तौमि संप्राप्य नाथमीदृशम्
स्व मानसे कुर्वतीदं शंकरे च तपस्विनि
एकैकवक्त्रं शुशुभे लोचनैश्च त्रिभिस्त्रिभिः। बभूव तेन तन्नाम पञ्चवक्त्रस्त्रिलोचनः
स्तवनादधिकप्रीतिः शिवस्य दर्शने मम
चक्षूंषि गुणरूपाणि तस्य ब्रह्मस्वरूपिणः
सत्त्वांशेन दृशा शंभुः पश्यन्पाति च सात्त्विकान्
चक्षुषस्तामसात्पश्चाल्ललाटस्थाद्धरस्य च 4.36.
कोटितालप्रमाणश्च सूर्यकोटिसमप्रभः
विभूतिगात्रः स विभुः सतीसंस्कारभस्मना
स्वात्मारामो यद्यपीशस्तथाऽपि पूर्णमब्दकम्
प्रत्यङ्गं चापि तस्याश्च पपात यत्र यत्र ह
तदा शवावशेषं च कृत्वा वक्षसि शंकरः
तदा गत्वा महेशं तं कृत्वा क्रोडे प्रबोध्य च
तदा शिवश्च संतुष्टः स्वं लोकं च जगाम ह
दिव्यस्रग्धारियोगेन नेच्छा नित्ये परे विभोः
न चेच्छा केशसंस्कारे स्वाङ्गवेषेण योगिनः
गरुडद्वेषिणो नागाः शंकरं शरणं ययुः 4.36.
न संवसामि गोलोके वैकुण्ठे तव वक्षसि 4.36.
पञ्चवक्त्रेण मन्नाम यो हि गायत्यहर्निशम्
इत्येवं कथितं सर्वे शंकरस्य यशोऽमलम्
श्रीराधिकोवाच न शस्तं कथमुच्छिष्टं ब्रूहि संदेहभञ्जन
श्रीकृष्ण उवाच पापेन्धनानां दहने ज्वलदाग्निशिखोपमम्
सनत्कुमारो वैकुण्ठमेकदा च जगाम ह
तुष्टाव गूढैः स्तोत्रैश्च प्रणम्य भक्तितो मुदा
प्राप्तमात्रेण तत्रैव भुक्तं तेनैव किंचन
सिद्धाश्रमे च यद्दत्तं गुरवे शूलपाणिने