क्षणेन चेतनां प्राप्य कोपाद्दानवपुंगवः
सरथे पातिते रुद्रे देवा देवर्षयो भिया 4.36.
हरः सस्मार मामेव निर्भयो भयकारणम्
तदाऽहं कलया शीघ्रं वृषरूपं विधाय च
ददौ तस्मै स्वकवचं स्वशूलमरिमर्दनम्
मया दत्तेन शूलेन जघान त्रिपुरं हरः
सद्यः पपात दैत्येन्द्रश्चूर्णीभूतश्च भूतले
तत्याज शङकरो दर्पं विघ्नबीजं ततो विभुः
ततोऽहं वृषरूपेण वहामि तेन तं प्रियम्
मनःस्वरूपो ब्रह्मा मे ज्ञानरूपो महेश्वरः
निद्रादयः शक्तयो यास्ताः सर्वाः प्रकृतेः कलाः
मम कल्याणाधिदेवो हर्षरूपो गणेश्वरः 4.36.
सर्वैश्वर्याधिदेवी मे सर्वगोलोकवासिनः
गोपाङ्गनास्तव कला अत एव मम प्रियाः
तेजःस्वरूपः सूर्यश्च प्राणा मे वायवः स्मृताः
मम शून्यो महाकाशो मदनो मानसोद्भवः
एतानि सृष्टिबीजानि महदादीनि चैव हि
जीवो मे प्रतिबिम्बश्च कर्मभोगाधिकारकः
भक्तध्यानार्थदेहोऽयं मम स्वेच्छामयस्य च
इत्येवं कथितं राधे शिवदर्पविमोचनम्
श्रीनारायण उवाच पप्रच्छ राधिका देवी निगूढमभिवाञ्छितम्
श्रीराधिकोवाच वद मे वाञ्छितं प्रश्नं सर्वसंदेहभञ्जनम् ।। 4.36.
सर्वज्ञानाधिदेवश्च शंकरः सर्वतत्त्ववित्
कथं विभूतिगात्रश्च पञ्चवक्त्रस्त्रिलोचनः
वृषेणाटति देवेन्द्रो विहाय वरवाहनम्
वह्निशुद्धांशुकं त्यक्त्वा धत्ते शार्दूलचर्मकम्
नास्ति रत्नकिरीटेच्छा जटायां प्रीतिरुत्तमा
चन्दनागुरुकस्तूरीसुगंधिकुसुमानि च
एतद्वेदितुमिच्छामि व्यासेन कथय प्रभो
राधिकावचनं श्रुत्वा प्रहस्य मधुसूदनः