प्रथमे ब्रह्मणो गर्वो मया चूर्णीकृतः श्रुतः
वह्नेर्दुर्वाससश्चैव तथा धन्वन्तरेः प्रिये
क्षुद्राणां महतां चैव येषां गर्वो भवेत्प्रिये 4.36.
पप्रच्छ राधा यत्नेन संत्रस्ता भयविह्वला
त्वया केन प्रभावेण तस्य भङ्गः कृतः पुरा
कथयस्व प्राणनाथ सर्वेषां दर्पभञ्जन
अन्येषां श्रूयतां राधे व्यासेन कथयामि ते
स्वयं शिवो मदंशश्च संहर्ता जगतां च यः
ध्यायन्ति योगिनो यं स योगीन्द्राणां गुरोर्गुरुः
युगषष्टिसहस्राणि तपस्तप्त्वा दिवानिशम्
तपसा तेजसा शश्वत्तेजोराशिर्बभूव ह
शुद्धस्फटिकसंकाशं पञ्चवक्त्रं त्रिलोचनम् 4.36.
जपन्तं स्वात्मनाऽऽत्मानं श्वेताब्जबीजमालया
स्वर्णाकारं जटाभारं दधतं शिरसा मुदा
अथ स्वमीश्वरं मत्वा प्रदाता सर्वसंपदाम्
यो यं वाञ्छति तं तस्मै वरं दत्त्वा वरेश्वरः
एकदा च वृको दैत्यस्तपस्तेपे शिवस्य च
नित्यं याति तत्समीपं कृपया च कृपानिधिः
वर्षान्ते शङ्करः शश्वत्तस्थौ तत्पुरतः स्वयम्
सर्वैश्वर्यं सर्वसिद्धिं भुक्तिं मुक्तिं हरः पदम्
ध्यायमानं तत्पदाब्जं दृष्ट्वा त्रस्तो महेश्वरः
अतीव रोदनात्तस्य ध्यानभङ्गो बभूव ह 4.36.
यन्मायया वरं वव्रे दैत्येन्द्रो भक्तिपूर्वकम्
ओमित्युक्त्वा प्रयान्तं तं दुद्राव दैत्यपुंगवः
पपात डमरुस्तस्य व्याघ्रचर्म मनोहरम्
न हन्ति तं च कृपया भक्तं च भक्तवत्सलः
साधवो घ्नन्ति घ्नन्तं च भृत्यं पुत्रं प्रियां विना
शिवः स्वमृत्युं मत्वा च भीतश्च निरहंकृतः
दृष्ट्वा स्वाश्रममायान्तं शुष्ककण्ठोष्ठतालुकम्
संस्थाप्य तत्समीपे च स दैत्यो बोधितो मया