दुःखबीजं सुखं मत्वा मूढाश्च दैवदोषतः 4.35.
उत्तमा मत्पदाम्भोजं सत्कर्म मध्यमाः सदा
विपत्तिः संततं तस्य परवस्तुषु यन्मनः
दैवात्परस्त्रियं दृष्ट्वा विरमेद्यो हरिं स्मरन्
सततं नैव संसक्ताः सन्तः स्वस्त्रीषु कामतः
तपस्विनस्तपस्यायां शास्त्रचिन्तासु पण्डिताः
साध्यश्च पतिसेवासु गृहस्था गृहकर्मसु
एते नियुक्ता एतेषु सभासु च प्रशंसिताः
सर्वे नित्यं प्रशंसन्ति शश्वत्सन्मार्गगामिनम्
भविता न परस्त्रीषु परवस्तुषु ते मनः
मदीयविषये बाह्ये मया दत्तं कुरु प्रियम् 4.35.
कन्या भवतु मे ब्रह्मन्कामदेवस्य कामिनी
इत्येवमुक्त्वा ब्रह्माणमाश्वास्य कमलापतिः
कथं स कुलटाशापादपूज्यः संबभूव ह
कथं तस्य दर्पभङ्गं चकार कमलापतिः
श्रीनारायण उवाच रासेश्वरीवचः श्रुत्वा प्रहस्य रसिकेश्वरः
श्रीकृष्ण उवाच ब्रह्मा चिरं तपस्तप्त्वा मत्तो लब्ध्वा वरं वरम्
तपसां फलदाता च सर्वेषां शास्तिकृत्प्रभुः
ब्रह्माण्डेषु च सर्वेषु गर्वपर्यन्तमुन्नतिः
येषां येषां भवेद्दर्पो ब्रह्माण्डेषु परात्परः
प्रथमे ब्रह्मणो गर्वो मया चूर्णीकृतः श्रुतः
वह्नेर्दुर्वाससश्चैव तथा धन्वन्तरेः प्रिये
क्षुद्राणां महतां चैव येषां गर्वो भवेत्प्रिये 4.36.
पप्रच्छ राधा यत्नेन संत्रस्ता भयविह्वला
त्वया केन प्रभावेण तस्य भङ्गः कृतः पुरा
कथयस्व प्राणनाथ सर्वेषां दर्पभञ्जन
अन्येषां श्रूयतां राधे व्यासेन कथयामि ते
स्वयं शिवो मदंशश्च संहर्ता जगतां च यः
ध्यायन्ति योगिनो यं स योगीन्द्राणां गुरोर्गुरुः
युगषष्टिसहस्राणि तपस्तप्त्वा दिवानिशम्