ऋषय ऊचुः नीचानां चरितं यत्तत्करोषि त्वं जगद्विधे ।। 4.35.
पश्यन्ति सततं सन्तः प्रसूमिव परस्त्रियम्
त्वं स्वयं वेदकर्ता च कन्यां संभोक्तुमिच्छसि
गुरोः पत्नी राजपत्नी विप्रपत्नी च या सती
प्रसूः पित्रोस्तथा भ्रातुः पत्नी श्वश्रूः स्वकन्यकाः
स्वाभीष्टसुरपत्नी च धात्रिकाऽन्नप्रदायिका
एता वेदप्रणीताश्च सर्वेषां मातरः स्मृताः
कन्यादाताऽन्नदाता च ज्ञानदाताऽभयप्रदः
एता वहन्ति ये मूढा य एताञ्जनकानपि
तानन्धकूपे संस्थाप्य दूरतो यमकिङ्कराः
त्वमेव विश्वकर्ता च शास्ता वै शमनस्य च 4.35.
अस्माकं पुरतो दूरं गच्छ कामार्तमानस
गुरोर्दोषसहस्राणि क्षन्तुमर्हन्ति पण्डिताः
गृह्णन्ति यदि सर्वस्वं शपन्तं निष्ठुरं गुरुम्
ये द्विषन्ति च निन्दति गुरुमिष्टं सुरात्परम्
पुरीषं भुञ्जते नित्यं क्षुभिता यमताडनैः
इत्येवमुक्त्वा मुनयः प्रणेमुस्तत्पदाम्बुजम्
उन्मुखा मुनयः सर्वे बभूवुश्च स्वकर्मणि
योगेन भित्त्वा षट्चक्रं सर्वान्प्राणान्निरुद्ध्य च
मनसा श्रीहरिं स्मृत्वा नमस्कारं चकार ह
प्राणत्यागात्परं दुःखमयशश्च यशस्विनाम् ।। 4.35.
कन्या तातं मृतं दृष्ट्वा विलप्य च भृशं मुहुः
मृतं तातं च भगिनीं दृष्ट्वा च मुनिपुंगवाः
नारायणो मदंशश्च कृपयाऽऽगत्य सत्वरम्
ब्रह्मा पुरो हरिं दृष्ट्वा वरं वव्रे स्म वाञ्छितम्
ब्रह्माणं विरसं दृष्ट्वा तमुवाच कृपानिधिः
श्रीनारायण उवाच त्यज लज्जां जगन्नाथ हृदयज्वररूपिणीम्
सत्कीर्तिरपकीर्तिर्वा सुप्रतिष्ठाप्युपद्रवः
सर्वेषामपि सर्वेभ्यः स्वकर्म बलवत्तरम्
केचित्कुर्वन्ति निर्मूलं सर्वेषामपि कर्मणाम्