शरच्छीतांशुवदनां शरत्पङ्कजलोचनाम्
मुक्तापङ्क्तिविनिन्द्यैकदन्तपङ्क्तिमनोहराम् 4.35.
रत्नकुण्डलयुग्मेन कर्णमूलविराजिताम्
वह्निशुद्धांशुकं सूक्ष्मं बिभ्रतीं नवयौवनाम्
वीणापुस्तकहस्तां च व्याख्यामुद्राकरां वराम्
पुरीं प्रवेशयामासुर्ब्रह्माणं भारतीं मुदा
अतीव सुखसंभोगे निमग्नः सततं मुदा
प्राणेशवचनं श्रुत्वा प्रहस्य परमेश्वरी
श्रीराधिकोवाच न कर्मक्षेत्रे रहसि फलदाता च कर्मणाम्
उपस्थितायास्त्यागे च महान्दोषो हि योषितः
श्रीकृष्ण उवाच अकथ्यं गोपनीयं च महतामभिनिन्दितम् ।। 4.35.
एकदा च प्रजाः स्रष्टुं विधाता प्रेरितो मया
सनकं च सनन्दं च सनातनमनुत्तमम्
असितं कपिलं सिद्धं सिद्धान्मम कुलोद्भवान्
प्रजाः स्रष्टुं प्रेरकं च जनकं तेऽवमन्य च
तदा रुष्टो जगद्धाता पुनः पुत्रान्विनिर्ममे
तस्मिन्प्रयुज्य तरसा पुनः पुत्रान्विनिर्ममे
वसिष्ठं पुलहं चैव क्रतुमङ्गिरसं तथा
मरीचिं च विनिर्माय प्रजाः स्रष्टुं नियुज्य च
कृष्णस्य कामिनः पुत्रः कामदेवो बभूव ह
उवाच पुत्रं स विधिः सुदीप्तं पुरतः स्थितम् 4.35.
ब्रह्मोवाच हृष्टियोगेन सर्वेषामधिष्ठानं करिष्यसि
संमोहनं समुद्वेगं बीजस्तंभितकारणम्
प्रगृह्यैतान्मया दत्तान्सर्वान्संमोहनं कुरु
बाणान्दत्त्वैवमुक्त्वा च प्रहृष्टश्च जगद्विधिः
एतस्मिन्नन्तरे कामो मनसाऽऽलोच्य मन्त्रणाम्
मंत्रपूतैश्च बाणैश्च दुर्वार्यैः स्मरणेन च
क्षणेन चेतनां प्राप्य ददर्शाग्रे च कन्यकाम्
दृष्ट्वा पश्चाच्च पितरं धावन्तं हतचेतनम्
ते तां समीपे संस्थाप्य तमूचुः पितरं क्रुधा