तदा ममाज्ञया ब्रह्मा स्नात्वा च जाह्नवीजले
ते देवा मुनयः सर्वे प्रजग्मुः स्वालयं मुदा 4.35.
विधिरागत्य गोलोकं संप्राप्य भारतीं सतीम्
वागीश्वरीं च संप्राप्य ब्रह्मा प्रमुदितः स्वयम्
तत आगत्य मां नत्वा प्राप्य त्रैलोक्यमोहिनीम्
रतिं चिरतरं कृत्वा विरराम स्वयं विधिः
काचित्स्वकर्मणा साध्वी पूज्या च स्थिरयौवना
विदग्धाया विदग्धेन संगमो गुणवान्भवेत्
अस्वतन्त्रः पराधीनः का रतिः पुंश्चलीषु मे
ददृशुब्रर्ह्मलोकस्थास्तां देवीं कौतुकान्विताः
शरच्छीतांशुवदनां शरत्पङ्कजलोचनाम्
मुक्तापङ्क्तिविनिन्द्यैकदन्तपङ्क्तिमनोहराम् 4.35.
रत्नकुण्डलयुग्मेन कर्णमूलविराजिताम्
वह्निशुद्धांशुकं सूक्ष्मं बिभ्रतीं नवयौवनाम्
वीणापुस्तकहस्तां च व्याख्यामुद्राकरां वराम्
पुरीं प्रवेशयामासुर्ब्रह्माणं भारतीं मुदा
अतीव सुखसंभोगे निमग्नः सततं मुदा
प्राणेशवचनं श्रुत्वा प्रहस्य परमेश्वरी
श्रीराधिकोवाच न कर्मक्षेत्रे रहसि फलदाता च कर्मणाम्
उपस्थितायास्त्यागे च महान्दोषो हि योषितः
श्रीकृष्ण उवाच अकथ्यं गोपनीयं च महतामभिनिन्दितम् ।। 4.35.
एकदा च प्रजाः स्रष्टुं विधाता प्रेरितो मया
सनकं च सनन्दं च सनातनमनुत्तमम्
असितं कपिलं सिद्धं सिद्धान्मम कुलोद्भवान्
प्रजाः स्रष्टुं प्रेरकं च जनकं तेऽवमन्य च
तदा रुष्टो जगद्धाता पुनः पुत्रान्विनिर्ममे
तस्मिन्प्रयुज्य तरसा पुनः पुत्रान्विनिर्ममे
वसिष्ठं पुलहं चैव क्रतुमङ्गिरसं तथा
मरीचिं च विनिर्माय प्रजाः स्रष्टुं नियुज्य च
कृष्णस्य कामिनः पुत्रः कामदेवो बभूव ह