तव माघ्यां च संक्रान्त्यां न भविष्यति सा पुनः 4.33.
पुनः पूजा न भविता या गता सा गतैव च
तेन सार्द्धं रतिं कृत्वा बभूव विज्वरा पुनः
अयं कथं मया शप्तो जगद्विधिरतिप्रियः
स्वयं विधाता जगतां चकम्पे नतकन्धरः
शरणं व्रज वैकुण्ठमित्युक्त्वा ते गृहान्ययुः
शान्तं तं कमलाकान्तं श्यामं नारायणाभिधम्
तत्रोवास जगत्कर्ता नातिदूरे समीपतः
दीनबन्धुं दयासिन्धुं विपत्तारणकारणम् सत्यं सारं हितं वाक्यं जगतां च सुखावहम्
श्रीनारायण उवाच
त्वया कृतं च यत्कर्म इह केन न तत्कृतम् 4.33.
स्त्रीणां विडम्बनेनैव प्रकृतेश्च विडम्बनम्
क्रीडाक्षेत्रे ब्रह्मलोके कस्तवेन्द्रियनिग्रहः
स्वयं रहसि कामार्ता न सा त्याज्या जितेन्द्रियैः
भवेदेव हि दुःखार्ता शापं दद्याच्च तं ध्रुवम्
लोभात्कामसुखाद्वाऽपि सोऽधमो नात्र संशयः
त्यक्त्वा स्वस्वामिनं या च परं गच्छति कामतः
उपायेन च या साध्यं करोति परपूरुषम्
स्वर्वेश्या च दिवं याति सततं कुलधर्मतः
तमुपायं करिष्यामि शप्तो यत्र विशुद्ध्यति
एतस्मिन्नंतरे कश्चिदाजगाम हरेः पुरः 4.33.
द्वारपाल उवाच द्वारे तिष्ठन्महाभक्तस्त्वां द्रष्टुं स्वयमागतः
द्वारपालवचः श्रुत्वा स चैवानुमतिं ददौ
स्तोत्रैरतिविचित्रैश्च चतुर्वक्त्राऽश्रुतैरहो
नारायणो द्वारपालानित्युवाच चतुर्भुजान्
एतस्मिन्नन्तरे तत्र वृन्दावनविनोदिनि
दिव्यैः स्तोत्रैश्च तुष्टाव निगूढमतिसुन्दरैः
तदनन्तरयोरग्रे भक्तस्य शतमुखः स्वयम्
आजगामान्यब्रह्माण्डाधिपो ब्रह्मा हरेः पुरः
स्तुत्वोवास वरैः स्तोत्रैः सर्वेषामश्रुतैरहो