जहसुर्मुनयः सर्वे सर्वज्ञास्तत्र राधिके 4.33.
सद्यश्चुकोप कुलटा हास्यव्याजेन संसदि
रक्तपङ्कजनेत्रा च कोपप्रस्फुरिताधरा संबोध्योवाच ब्रह्माणं मृत्युकन्या यथा रुषा
मोहिन्युवाच
किं वा वेदप्रणिहितं कर्म किं तद्विपर्ययम्
स्वकन्यायां यत्स्पृहा स कथं हससि नर्तकीम्
सतां कर्म विरुद्धं यत्तदत्यन्तविडम्बनम्
यतो हससि गर्वेण ततोऽपूज्यो भवाचिरम्
निबोध वचनं ब्रह्मन्वेश्यायाश्च तु सांप्रतम्
भविता तस्य विघ्नश्च स यास्यत्युपहास्यताम्
तव माघ्यां च संक्रान्त्यां न भविष्यति सा पुनः 4.33.
पुनः पूजा न भविता या गता सा गतैव च
तेन सार्द्धं रतिं कृत्वा बभूव विज्वरा पुनः
अयं कथं मया शप्तो जगद्विधिरतिप्रियः
स्वयं विधाता जगतां चकम्पे नतकन्धरः
शरणं व्रज वैकुण्ठमित्युक्त्वा ते गृहान्ययुः
शान्तं तं कमलाकान्तं श्यामं नारायणाभिधम्
तत्रोवास जगत्कर्ता नातिदूरे समीपतः
दीनबन्धुं दयासिन्धुं विपत्तारणकारणम् सत्यं सारं हितं वाक्यं जगतां च सुखावहम्
श्रीनारायण उवाच
त्वया कृतं च यत्कर्म इह केन न तत्कृतम् 4.33.
स्त्रीणां विडम्बनेनैव प्रकृतेश्च विडम्बनम्
क्रीडाक्षेत्रे ब्रह्मलोके कस्तवेन्द्रियनिग्रहः
स्वयं रहसि कामार्ता न सा त्याज्या जितेन्द्रियैः
भवेदेव हि दुःखार्ता शापं दद्याच्च तं ध्रुवम्
लोभात्कामसुखाद्वाऽपि सोऽधमो नात्र संशयः
त्यक्त्वा स्वस्वामिनं या च परं गच्छति कामतः
उपायेन च या साध्यं करोति परपूरुषम्
स्वर्वेश्या च दिवं याति सततं कुलधर्मतः
तमुपायं करिष्यामि शप्तो यत्र विशुद्ध्यति