मम मायां विनिर्जित्य संज्ञानं लभते ध्रुवम्
श्रीकृष्ण उवाच मनोमत्तगजेन्द्रं च कामासक्तं निवारयन्
दिव्यज्ञानांकुशे नैव मया दत्तेन राधिके
मोहिन्युवाच करोत्याकृष्य संभोगं यः स एवोत्तमो विभो
ज्ञात्वा स्फुटमभिप्रायं नार्या संप्रेषितो हि यः
पुनःपुनः प्रेषितश्च स्त्रिया कामार्तया च यः
गृही तपस्वी कामी वा त्यजेत्स्त्रियमुपस्थिताम्
नष्टश्रीर्भ्रष्टरूपश्च भ्रष्टबुद्धिर्भवेद् ध्रुवम्
उत्तिष्ठ जगतीनाथ पारं कुरु स्मरार्णवे
अतीव निर्जनस्थाने सर्वजन्तुविवर्जिते
सततं त्वन्मनस्कां मां दासीं जन्मनि जन्मनि 4.33.
इत्युक्त्वा मोहिनी सद्यो जगत्स्रष्टुश्च ब्रह्मणः
विज्ञाय समयं धाता तामुवाच भयातुरः
ब्रह्मोवाच न कुरु त्वं च त्रैलोक्ये स्त्रीजातीनामपत्रपाम्
त्यज मामम्बिके पुत्रं वृद्धं निष्काममेव च
निषेकाल्लभते पत्नी गुरुं भर्तुः शुभाशुभम्
त्वया सह मम रते निबन्धो नास्ति सुव्रते
इत्युक्तवन्तं ब्रह्माणं स्मरन्तं मत्पदाम्बुजम्
एतस्मिन्नन्तरे शीघ्रं स्थानं तत्सुमनोहरम्
अत्रिः पुलस्त्यः पुलहो वसिष्ठः क्रतुरंगिराः
आसुरिश्च प्रचेताश्च स्वयं शुक्रो बृहस्पतिः 4.33.
सनकश्च सनन्दश्च कर्दमश्च सनातनः
शातातपः पिप्पलश्च शंकुः शुक्रः पराशरः
दुर्वासाश्च जरत्कारुरास्तीकश्च विभाण्डकः
दृष्ट्वैतांश्च तपोनिष्ठानागतांश्च मुनीश्वरान्
तत्रोवास जगद्धाता तद्धामपार्श्वतश्च सा
आशिषं युयुजे ब्रह्मा वासयामास तान्विभुः
पप्रच्छुर्मुनयो देवं कथमेषा तवान्तिके
श्रुत्वा मुनीनां वचनमुवाच तान्प्रजापतिः
अपूर्वं नृत्यगीतं च चिरं कृत्वा शुभावहा इत्युक्त्वा जगतां धाता जहास मुनि संसदि