स्वाङ्गं च दर्शयामास कामबाणप्रपीडिता
आविर्भूय पञ्च बाणान्निचिक्षेप च ब्रह्मणि
उन्मत्तबीजं ज्वलदं शश्वच्चेतनहारकम्
किंकरान्प्रेषयामास संमोहाय पितुर्मुदा
नियुज्याभ्यन्तरं गत्वा तद्विकारं चकार ह । षट्पदः सुन्दरं सूक्ष्मं जुगुञ्जे पुरतः स्थितः
सततं मुदितस्तत्र बभ्राम च मधुः स्वयम्
ददर्श मोहिनी भावं प्रहस्य च पुनः पुनः
विधाता बुबुधे सर्वं सर्वबन्धनिबन्धनम् 4.32.
तुष्टाव मनसा कृष्णं शान्तं हृत्पङ्कजस्थितम्
अतीव कमनीयं च किशोरं स्थिरयौवनम्
ब्रह्मोवाच दुष्कीर्तिजलपूर्णे च दुष्पारे बहुसंकटे
भक्तिविस्मृतिबीजे च विपत्सोपानदुस्तरे
जन्मोर्मिसंघसहिते योषिन्नक्रौघसंकुले
प्रथमामृतरूपे च परिणामविषालये
बुद्ध्या तरण्या विज्ञानैरुद्धरास्मानतः स्वयम्
मद्विधाः कतिचिन्नाथ नियोज्या भवकर्मणि
न कर्मक्षेत्रमेवेदं ब्रह्मलोकोऽयमीप्सितः
हे नाथ करुणासिन्धो दीनबन्धो कृपां कुरु 4.32.
इत्युक्त्वा जगतां धाता विरराम सनातनः
ब्रह्मणा च कृतं स्तोत्रं भक्तियुक्तश्च यः पठेत्
मम मायां विनिर्जित्य संज्ञानं लभते ध्रुवम्
श्रीकृष्ण उवाच मनोमत्तगजेन्द्रं च कामासक्तं निवारयन्
दिव्यज्ञानांकुशे नैव मया दत्तेन राधिके
मोहिन्युवाच करोत्याकृष्य संभोगं यः स एवोत्तमो विभो
ज्ञात्वा स्फुटमभिप्रायं नार्या संप्रेषितो हि यः
पुनःपुनः प्रेषितश्च स्त्रिया कामार्तया च यः
गृही तपस्वी कामी वा त्यजेत्स्त्रियमुपस्थिताम्
नष्टश्रीर्भ्रष्टरूपश्च भ्रष्टबुद्धिर्भवेद् ध्रुवम्
उत्तिष्ठ जगतीनाथ पारं कुरु स्मरार्णवे
अतीव निर्जनस्थाने सर्वजन्तुविवर्जिते