दुःशीला पुंश्चली निन्द्या सुशीला च पतिव्रता
तासामेवंविधा नास्ति स्वयं याति परप्रियम्
भवे रत्यै स्वयं दृष्ट्वा वेषं कृत्वा प्रयाति तम्
वैकुल्यान्नहि तत्साध्यं सामान्यमेव केवलम् वक्तुं समुद्यता सा च कोपप्रस्फुरिताधरा
मोहिन्युवाच
त्वया निबोधिता नीतिर्मनो मे न स्थिरं भवेत्
त्वद्वक्त्रदृष्टिमात्रेण सर्वे जाराश्च विस्मृताः
निषिषेध च मां रम्भा प्रददौ मन्त्रमीदृशम्
समधुस्तव शापेन स जगाम हतोद्यमः 4.32.
सर्वाङ्गेष्वेव मे जाड्यं बभूव सांप्रतं विभो
तवाश्लेषणमात्रेण विज्वराऽहं सुनिश्चितम्
सन्तो गर्वं न कुर्वन्ति कर्मसाध्याश्च जीविनः
करं गृह्णाति नृपतिः कर्मणा ददति प्रजाः
कर्मणा वाहकाः केचित्केचिद्वाहनपालकाः
कश्चिच्छच्याश्च जठरं तव पुत्राश्च केचन
केचिद्भवन्ति कृमयो विष्ठायां दैवदोषतः
केचित्प्रयान्ति नरकं विण्मूत्रे तत्र पच्यते
केचित्सुरा नराः केचित्केचिच्च क्षुद्रजन्तवः
केचिद्भूपा वैश्यशूद्राः केचिच्च म्लेच्छजातयः 4.32.
केचिन्मूर्खाः केचिदन्धाः स्वाङ्गहीनाश्च केचन
केचित्पठन्ति सर्वार्थं जानन्ति गुरुवक्त्रतः
तपस्वी नवघाती च त्वं च ब्रह्मा च कर्मणा
काचिद्वेश्या तदाहारं भुङ्क्ते कृत्वाऽङ्ग विक्रयम्
येषामालिङ्गनेनैव कर्मणां खण्डनं भवेत्
तत्कर्मफलबीजं च सर्वेषां जनको हरिः
सर्वेभ्यो बलवान्नित्यं कर्मरूपी जनार्दनः
जगत्स्रष्टुरीश्वरस्य पादाब्जं द्रष्टुमागता
तमीश्वरं पतिं कर्तुमिच्छया स्वयमागता
कस्यचित्पादरजसा यशसा भान्ति योषितः 4.32.
स्वयं विधाता जगतां चकम्पे कुलटाभयात्