कमुपायं करिष्यामि वद रम्भेऽतिसाम्प्रतम्
मोहिनीवचनं श्रुत्वा प्रहस्याप्सरसां वरा
रम्भोवाच सर्वं त्वपनयिष्यामि शृणूपायं भयं त्यज
कृत्वा वेषमपूर्वं च पूर्वमाराध्य मन्मथम्
जितेन्द्रियाणां प्रवरं साक्षान्नारायणात्मकम्
भज कामं तपः कृत्वा पुष्करे व्रज मोहिनि
इत्युक्त्वा तामप्सरसां प्रवरा काममन्तिकम्
पुष्करे च तपः कृत्वा कामं संप्राप्य मोहिनी
ददर्श निर्जनस्थं च मोहिनी कमलोद्भवम्
क्षणं ननर्त सुचिरं सुगानेन क्षणं जगौ 4.31.
विधाता जगतां तस्याः श्रुत्वा संगीतमीप्सितम्
दृष्ट्वा मुग्धं चतुर्वक्त्रं मोहिनी हृष्टमानसा
स्वाङ्गं संदर्शयामास स्मेरभ्रूभङ्गपूर्वकम्
विज्ञाय ब्रह्मा तद्भावं नतवक्त्रो बभूव ह
विज्ञाय ब्रह्मणो भावं शुष्ककण्ठोष्ठतालुका
मोहिन्युवाच तदेव कर्मणां बीजं तदुद्भव नमोऽस्तु ते
स्वयमात्मा हि भगवाञ्ज्ञानरूपो महेश्वरः
सृष्टिः सर्वशरीरेषु दृष्टिश्च योगिनामपि
सर्वाजित जगज्जेतर्जीव जीवमनोहर
शश्वद्योषिदधिष्ठान योषित्प्राणाधिकप्रिय 4.31.
पतिसाध्यकराशेषरूपाधार गुणाश्रय
शश्वद्योनिकृताधार स्त्रीसंदर्शनवर्धन
अकृपा येषु तेऽनर्थास्तेषां ज्ञानविनाशनम्
तपस्विनां च तपसां विघ्नबीजावलीलया
तपःसाध्याश्चाराध्याश्च सदैवं पाञ्चभौतिकाः
मोहिनीत्येवमुक्त्वा तु मनसा सा विधेः पुरः
उक्तं माध्यंदिने कान्ते स्तोत्रमेतन्मनोहरम्
स्तोत्रमेतन्महापुण्यं कामी भक्त्या यदा पठेत्
चेष्टां न कुरुते कामः कदाचिदपि तं प्रियम् वनितां लभते साध्वीं पत्नीं त्रैलोक्यमोहिनीम्
श्रीकृष्ण उवाच चकार शरसंधानमन्तरिक्षे स्थितः स्वयम्