मुनिमोहनबीजं च तं मोहं कुरु मोहिनि
रक्षात्मानं प्रभावं च स्त्रीजातीनां जगत्त्रये
स्वान्तं कान्तं स्वानुरक्तमृज्वीं सहचरीं विना
अन्यथा चोपहासाय मरणायैव कल्पते हृद्यं च कथयामास यद्धेतोस्तादृशी गतिः
मोहिन्युवाच
तावन्मनो मेऽतिदग्धं शश्वन्मनसिजानलैः
जानामि नाहमुदयं यामिनीशदिनेशयोः
मम प्राणाः प्रतीक्षन्ते तस्यालिङ्गनमेव च
कामज्वालाकलापैश्च स्वर्णाकारं कलेवरम्
गन्तुं स्थातुं न शक्ताऽहं शयनं कर्तुमुद्यता 4.31.
कमुपायं करिष्यामि वद रम्भेऽतिसाम्प्रतम्
मोहिनीवचनं श्रुत्वा प्रहस्याप्सरसां वरा
रम्भोवाच सर्वं त्वपनयिष्यामि शृणूपायं भयं त्यज
कृत्वा वेषमपूर्वं च पूर्वमाराध्य मन्मथम्
जितेन्द्रियाणां प्रवरं साक्षान्नारायणात्मकम्
भज कामं तपः कृत्वा पुष्करे व्रज मोहिनि
इत्युक्त्वा तामप्सरसां प्रवरा काममन्तिकम्
पुष्करे च तपः कृत्वा कामं संप्राप्य मोहिनी
ददर्श निर्जनस्थं च मोहिनी कमलोद्भवम्
क्षणं ननर्त सुचिरं सुगानेन क्षणं जगौ 4.31.
विधाता जगतां तस्याः श्रुत्वा संगीतमीप्सितम्
दृष्ट्वा मुग्धं चतुर्वक्त्रं मोहिनी हृष्टमानसा
स्वाङ्गं संदर्शयामास स्मेरभ्रूभङ्गपूर्वकम्
विज्ञाय ब्रह्मा तद्भावं नतवक्त्रो बभूव ह
विज्ञाय ब्रह्मणो भावं शुष्ककण्ठोष्ठतालुका
मोहिन्युवाच तदेव कर्मणां बीजं तदुद्भव नमोऽस्तु ते
स्वयमात्मा हि भगवाञ्ज्ञानरूपो महेश्वरः
सृष्टिः सर्वशरीरेषु दृष्टिश्च योगिनामपि
सर्वाजित जगज्जेतर्जीव जीवमनोहर
शश्वद्योषिदधिष्ठान योषित्प्राणाधिकप्रिय 4.31.