तस्य तद्वचनं श्रुत्वा वरं वव्रे परात्परम् 4.31.
कृपया च वरं ब्रह्मा दत्तवानभिवाञ्छितम्
एतस्मिन्नन्तरे राजा ददर्श रथमुत्तमम्
तेजसाऽऽच्छादितं सर्वं सुप्रदीप्तं दिशो दश
अमूल्यरत्नरचितं विचित्रकलशोज्ज्वलम्
सद्रत्नदर्पणैर्दीप्तैरतीव सुमनोहरम्
पारिजातप्रसूनानां मालाजालैः सुशोभितम्
वेष्टितं पार्षदैर्दिव्यै रत्नभूषणभूषितैः
पीतवस्त्रपरीधानैश्चन्दनागुरुचर्चितैः
सहसा तस्य शिरसि पुष्पवृष्टिर्बभूव ह
ऋषयो मुनयः सिद्धाः प्रकुर्वन्तो मुदाऽऽशिषम् 4.31.
राजा च पार्षदान्ध्यात्वा तद्रूपश्च बभूव ह
मदीयः पार्षदो भूत्वा स च तस्थौ ममान्तिके
पुष्पोद्याने च रम्ये च पुष्पचन्दनवायुना
विलोक्य वक्रनयना जुगोप सस्मितं मुखम्
चारुचम्पकवर्णाभा सततं स्थिरयौवना
शरत्पार्वणशुभ्रांशुप्रभामुष्टकरानना
त्रैलोक्यं मोहितुं शक्ता कटाक्षैरेव लीलया
पुलकाञ्चितसर्वाङ्गी मूर्च्छां संप्राप वर्त्मनि
स विकारं न हि प्राप ह्यात्मारामो जितेंद्रियः
सकामा सा च कुलटा बभूव हतचेतना 4.31.
सर्वं जारं विसस्मार तत्याज हरिमीश्वरी
तप्तपात्रे यथा सस्यं भ्रमत्येव तथा पथि
गच्छन्ती कामलोकं सा सकामा तेन वर्त्मना अभिप्रायेण बुबुधे पप्रच्छ सस्मिता तदा
वद शीघ्रं महाभागे रम्भाऽहं चेतनं कुरु
कुलटा सर्वसौभाग्या न वयं कुलपालिकाः
यान्ति प्राणा यतः काले का लज्जा तत्र जीविनाम्
कान्तेऽपत्ये स्वबन्धौ च स्नेहो यः स्वात्महेतुकः
येषु यन्मानसं शश्वत्तेषां प्राणास्त एव हि
सह सख्या समालोक्य मनसा गच्छ तं प्रियम् 4.31.