निष्कलः पुंश्चली शापाद्ब्रह्माऽपूज्यो यथा पुरा सुखदं पुण्यदं गूढं किं भूयः श्रोतुमिच्छसि
किमाश्चर्यं श्रुतं नाथ चरितं सुमनोहरम्
यो विधाता त्रिजगतां तपसां फलदायकः
श्रीकृष्ण उवाच तपस्वी वैष्णवः श्रेष्ठो ज्ञानी परमधार्मिकः
स च पूर्वं तपः कुर्वन्नाजगाम मम प्रिये
तपश्चकार राजेन्द्रो वर्षाणां च सहस्रकम्
वल्मीकाच्छादितं देहं दृष्ट्वा धाता कृपानिधिः
कमण्डलुजलेनैव मम देहोद्भवेन च
कमण्डलुजलस्पर्शादुत्थाय नृपतिः स्वयम्
स तं नमन्तं राजानमुवाच कमलोद्भवः
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा वरं वव्रे परात्परम् 4.31.
कृपया च वरं ब्रह्मा दत्तवानभिवाञ्छितम्
एतस्मिन्नन्तरे राजा ददर्श रथमुत्तमम्
तेजसाऽऽच्छादितं सर्वं सुप्रदीप्तं दिशो दश
अमूल्यरत्नरचितं विचित्रकलशोज्ज्वलम्
सद्रत्नदर्पणैर्दीप्तैरतीव सुमनोहरम्
पारिजातप्रसूनानां मालाजालैः सुशोभितम्
वेष्टितं पार्षदैर्दिव्यै रत्नभूषणभूषितैः
पीतवस्त्रपरीधानैश्चन्दनागुरुचर्चितैः
सहसा तस्य शिरसि पुष्पवृष्टिर्बभूव ह
ऋषयो मुनयः सिद्धाः प्रकुर्वन्तो मुदाऽऽशिषम् 4.31.
राजा च पार्षदान्ध्यात्वा तद्रूपश्च बभूव ह
मदीयः पार्षदो भूत्वा स च तस्थौ ममान्तिके
पुष्पोद्याने च रम्ये च पुष्पचन्दनवायुना
विलोक्य वक्रनयना जुगोप सस्मितं मुखम्
चारुचम्पकवर्णाभा सततं स्थिरयौवना
शरत्पार्वणशुभ्रांशुप्रभामुष्टकरानना
त्रैलोक्यं मोहितुं शक्ता कटाक्षैरेव लीलया
पुलकाञ्चितसर्वाङ्गी मूर्च्छां संप्राप वर्त्मनि
स विकारं न हि प्राप ह्यात्मारामो जितेंद्रियः