रम्भोवाच त्यक्त्वा कठोरं रहसि भज मां सुखदायिकाम्
त्वं वरेषु वरः पृथ्व्यां वरारोहा स्वयंवरा
यज्ञं कुर्वन्ति भूपाला भारते स्वर्गहेतुकम्
स्तनयोर्युग्ममूर्वोर्मे सुन्दरं मुखपंकजम्
स्त्रीरसः सुखसारश्च मुनीनामभिवाञ्छितः
देवो वा मानवो वाऽपि गन्धर्वो वाऽथ राक्षसः
रहस्युपस्थितां कान्तां न भजेद्यो जितेन्द्रियः
सत्यं तस्याश्च वधभाक्तच्छापेन प्रणश्यति
येन त्यक्तोपस्थिता तं यथा पश्यति पुंश्चली
परं प्रियं च सर्वेषां जारं जानाति पुंश्चली 4.30.
पुंश्चली हिंस्रजन्तुभ्यो नवघातिभ्य एव च
त्यज ध्यानं मुनिश्रेष्ठ भुंक्ष्वेदं तपसः फलम्
स रम्भावचनं श्रुत्वा तामुवाच भयाकुलः
देवल उवाच कुलधर्मोचितं सत्यं ब्राह्मणानां तपस्विनाम्
धर्मोऽयं युक्तकाले च स्वयोषिति रतो द्विजः
ब्राह्मणः क्षत्रियो वैश्यो यो रतः परयोषिति
ग्राह्या चोपस्थिता स्त्री च गृहिणा न तपस्विना
ब्रह्मा जगद्विधाताऽपि न विरक्तः कलत्रवान्
स्वभार्यां च परित्यज्य यो गृह्णाति परस्त्रियम् 4.30.
भुवि नास्ति यशो यस्य जीवनं तस्य निष्फलम्
निष्कामेन च वृद्धेन मया किं ते प्रयोजनम्
इत्येवं वचनं श्रुत्वा चुकोपाप्सरसां वरा
रम्भोवाच तपःप्रभावात्सश्रीकः सुवेषः संमतः स्त्रियाः
त्वया विनाऽन्यं कं यामि को वास्ति त्वत्परः पुमान्
शीघ्रं मां भज विप्रेन्द्र दग्धां कामाग्निना सदा
न चेच्छापं प्रदास्यामि वद वेदविदां वर
दग्धाः प्राणा मनोदग्धं स्वात्मा वा इति संततम्
स्वान्तर्दुःखेन दुःखार्तो यो यं शपति निश्चितम्
द्विजो रम्भावचः श्रुत्वा बभूव ध्यानतत्परः 4.30.
त्यक्ताहारस्यान्तरं च भस्मपूर्णं ततो मुनेः 4.30.