प्राणाधिको मुमुक्षूणां स्तोत्रराजश्च नारद
मृते मुनौ किं चकार श्रीकृष्णो भक्तवत्सलः
श्रीनारायण उवाच कृत्वा वक्षसि तद्देहं रुरोदोच्चैर्यथा नरः
बाहुभ्यां च समाश्लिष्य पिपेषोद्रिक्तमोहतः
रक्तमांसास्थिहीनं तच्छरीरं च महात्मनः
दग्धं लोहितमांसास्थि ज्वलता जठराग्निना
चितां चन्दनकाष्ठेन निर्माय मधुसूदनः
ददौ चितायामग्निं च काष्ठं दत्त्वा शवोपरि
तद्देहे भस्मसाद्भूते नेदुर्दुन्दुभयो दिवि
एतस्मिन्नन्तरे तत्र रत्नसारविनिर्मितम्
पार्षदप्रवरैर्युक्तं श्रीकृष्णसदृशैर्वरैः 4.30.
अवरुह्य रथात्तूर्णं पार्षदप्रवरा हरेः ।। सर्वे समानरूपास्ते प्रणम्य राधिकेश्वरौ
धृतवन्तं सूक्ष्मदेहं प्रणमय्य मुनीश्वरम्
गते मुनीन्द्रे गोलोकं वृन्दावनविनोदिनी
श्रीराधिकोवाच अतिखर्वजनाकारस्तेजीयानतिकुत्सितः
कथं वा निर्गतं भस्म देहादस्य किमद्भुतम्
रथस्थः पुण्यवान्सद्यो गोलकं च जगाम ह
त्वया कृतं च सत्कारमश्रुपूर्णेन चक्षुषा
राधिकावचनं श्रुत्वा प्रहस्य मधुसूदनः कथां कथितुमारेभे युगान्तरगतामपि
श्रीकृष्ण उवाच पश्चाच्छ्रोष्यसि कालेन प्रसङ्गे विदुषां मुखात्
अष्टावक्रो मुनीन्द्रोऽपि विख्यातो भुवनत्रये 4.30.
कृष्णस्य वचनं श्रुत्वा विमनस्का हरिप्रिया
राधिकोवाच स वितृप्तो भवति किं गोष्पदोदकपानतः
वेदानां वेदवक्तॄणां विधातुर्जनकस्य च
राधिकावचनं श्रुत्वा तुष्टः कृष्णो बभूव ह
श्रीकृष्ण उवाच श्रवणात्कथनाद्यस्य सर्वं पापं प्रणश्यति
महाविष्णोर्नाभिपद्माद्बभूव जगतां विधिः
पुत्रा बभूवुश्चत्वारो ब्रह्मणो मानसात्पुरा
शिशवः पञ्चवर्षीया नग्ना अज्ञानिनो यथा
सनकश्च सनन्दश्च तृतीयश्च सनातनः