प्रहर्षितश्च श्रीकृष्णः कथयामास राधिकाम्
आगच्छन्तं च तं दृष्ट्वा प्रसन्नवदनेक्षणम्
ध्यानाद्विरतमग्रे च पश्यन्तं बहिरेव तत्
नाम्नाऽष्टवक्रं जटिलं ज्वलन्तं ब्रह्मतेजसा
अहो किं वा ब्रह्मतेजो मूर्तिमन्तमिह स्वयम्
पुटाञ्जलियुतं भक्त्या भीतं प्रणतकंधरम्
प्रभावं कथयामास मुनीन्द्रस्य महात्मनः यत्स्तोत्रं च पुरा दत्तं शंकरेण महात्मना
अष्टावक्र उवाच गुणीश गुणिनां बीज गुणायन नमोऽस्तु ते ।। 4.29.
सिद्धिस्वरूप सिद्ध्येश सिद्धिबीज परात्पर
हे वेदबीज वेदज्ञ वेदिन्वेदविदां वर
ब्रह्मानन्तेश शेषेन्द्र धर्मादीनामधीश्वर
प्रकृते प्राकृत प्रज्ञ प्रकृतीश परात्पर
सृष्टिस्थित्यन्तबीजेश सृष्टिस्थित्यन्तकारण
अहो यस्य त्रयः स्कन्धा ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः
संसारविफला एव प्रकृत्यंकुरमेव च
तेजोरूप निराकार प्रत्यक्षानूहमेव च
इत्युक्त्वा स मुनिश्रेष्ठो निपत्य चरणाम्बुजे
पपात तत्र तद्देहः पादपद्मसमीपतः 4.29.
सप्ततालप्रमाणं तु चोत्थाय च पपात ह
अष्टावक्रकृतं स्तोत्रं प्रातरुत्थाय यः पठेत्
प्राणाधिको मुमुक्षूणां स्तोत्रराजश्च नारद
मृते मुनौ किं चकार श्रीकृष्णो भक्तवत्सलः
श्रीनारायण उवाच कृत्वा वक्षसि तद्देहं रुरोदोच्चैर्यथा नरः
बाहुभ्यां च समाश्लिष्य पिपेषोद्रिक्तमोहतः
रक्तमांसास्थिहीनं तच्छरीरं च महात्मनः
दग्धं लोहितमांसास्थि ज्वलता जठराग्निना
चितां चन्दनकाष्ठेन निर्माय मधुसूदनः
ददौ चितायामग्निं च काष्ठं दत्त्वा शवोपरि
तद्देहे भस्मसाद्भूते नेदुर्दुन्दुभयो दिवि
एतस्मिन्नन्तरे तत्र रत्नसारविनिर्मितम्