सौतिरुवाच रेमे कालावशेषं च ताभिश्च निर्जने वने
गन्धर्वराजो मुमुदे पुत्रदारादिभिः सह
राजत्वं बुभुजे राजा कुबेरभवनोपमे
गन्धर्वराजः काले च गङ्गातीरे मनोहरे
शैवः शिवप्रसादेन पुत्रस्य विष्णुसेवया
कृत्वा पित्रोश्च सत्कारं गन्धर्वश्चोपबर्हणः
काले स्वयं ब्रह्मशापात्प्राणांस्त्यक्त्वा विचक्षणः
मालावती वह्निकुण्डे पुष्करे भारते भुवि
सृंजयस्य तु पत्न्यां च मनुवंशोद्भवस्य च
उपबर्हणगन्धर्वः पतिर्मे भवितेति च 1.20.
शौनक उवाच जातः केन प्रकारेण तद्भवान्वक्तुमर्हति
सौतिरुवाच कलावती तस्य पत्नी वन्ध्या चापि पतिव्रता
स्वामिदोषेण सा वन्ध्या काले च भर्तुराज्ञया
ध्यायमानं च श्रीकृष्णं ज्वलन्तं ब्रह्मतेजसा
ग्रीष्ममध्याह्नमार्तण्डप्रभातुल्येन तेजसा
ध्यानान्ते च मुनिश्रेष्ठः परः कृष्णपरायणः
चारुचम्पकवर्णाभां शरत्पङ्कजलोचनाम्
बृहन्नितम्बभारार्त्तां पीनश्रोणिपयोधराम्
मोहितां मुनिरूपेण कामबाणप्रपीडिताम्
सिन्दूरबिन्दुभूषाढ्यां सुचारुकज्जलोज्ज्वलाम् 1.20.
मुनिः पप्रच्छ दृष्ट्वा तां का त्वं कामिनि निर्जने
मुनेश्च वचनं श्रुत्वा कम्पिता च कलावती
कलावत्युवाच पुत्रार्थिनी चागताऽहं त्वन्मूलं भर्तुराज्ञया
वीर्य्याधानं कुरु मयि स्त्री नोपेक्ष्या ह्युपस्थिता
वृषलीवचनं श्रुत्वा चुकोप मुनिसत्तमः
काश्यप उवाच तं सा त्यजति मूढं च वेदवाद इति ध्रुवम्
न त्वं द्रुमिलभोगार्हा पुनरेव भविष्यसि
यः शूद्रपत्नीं गृह्णाति ब्राह्मणो ज्ञानदुर्बलः
पितृश्राद्धे च यज्ञे च शिलास्पर्शे सुरार्चने
कुम्भीपाकं स्वयं याति पातयित्वा च पूरुषान् 1.20.