श्रुत्वा वेदवतीवाक्यं प्रहस्य जगदम्बिका
पार्वत्युवाच भारतं पादरजसा पूतं कर्तुं समागता
निखिलानि च तीर्थानि पूतानि परमेश्वरी
नारायणस्य कान्ता त्वं प्रिया जन्मनि जन्मनि
रामो दाशरथिः पूर्णः कर्तुं दस्युविनिग्रहम्
अयोध्यायां च त्रेतायामाविर्भावो हरेरपि
त्वामिमां प्राप्य जनकोऽप्ययोनिसंभवां सुताम्
गत्वा रामोऽपि मिथिलां त्वद्विवाहं करिष्यति
इत्युक्त्वा तां समालिङ्ग्य पार्वती स्वालयं ययौ 4.27.
लाङ्गलस्य च रेखायां सुखात्तस्थौ च मायया
तप्तकाञ्चनवर्णां च रुदन्तीं तेजसाऽन्विताम्
गच्छन्तं प्रति तत्रैव वाग्बभूवाशरीरिणी
नारायणस्ते जामाता भवितेत्येव मे वचः
गत्वा ददौ स्वकान्तायै पालनाय मुदाऽन्वितः
व्रतस्यास्य प्रभावेण कान्तं त्रिजगतां पतिम्
राधा कृत्वा व्रतमिदं श्रीकृष्णं प्राणवल्लभम्
इत्येवं कथिता विप्र कथा गौरीव्रतस्य च स्वामिनं कृष्णतुल्यं च सा प्राप्नोति न संशयः
श्रीनारायण उवाच पूर्वस्तोत्रेण तां देवीं तुष्टुवुश्च दिनेदिने
समाप्तिदिवसे गोप्यो व्रतं कृत्वा मुदाऽन्विताः 4.27.
येन स्तोत्रेण तां स्तुत्वा सीता सत्यपरायणा
जानक्युवाच सदा शंकरयुक्ते च पतिं देहि नमोऽस्तु ते
सृष्टिस्थित्यंतरूपेण सृष्टिस्थित्यन्तरूपिणी
हे गौरि पतिमर्मज्ञे पतिव्रतपरायणे
सर्वमंगलमाङ्गल्ये सर्वमंगलसंयुते
सर्वप्रिये सर्वबीजे सर्वाशुभविनाशिनि
परमात्मस्वरूपे च नित्यरूपे सनातनि
क्षुत्तृष्णेच्छा दया श्रद्धा निद्रा तन्द्रा स्मृतिः क्षमा
लज्जा मेधा तुष्टिपुष्टी शान्तिसंपत्तिवृद्धयः
दृष्टादृष्टस्वरूपे च तयोर्बीजफलप्रदे 4.27.
शिवे शंकरसौभाग्ययुक्ते सौभाग्यदायिनि