शृणु नारद वक्ष्यामि मुनीन्द्राणां च दुर्लभम्
शिवां शिवप्रियां शैवां शिववक्षःस्थलस्थिताम्
नवयौवनसंपन्नां रत्नाभरणभूषिताम् ।। रत्नकङ्कणकेयूररत्ननूपुरभूषिताम्।ा
रत्नकुण्डलयुग्मेन गण्डस्थलविराजिताम्
सिन्दूरतिलकं चारुकस्तूरीबिन्दुना सह
मणीन्द्रसारसंसक्तरत्नमालासमुज्ज्वलाम्
सुपीनकठिनश्रोणीं बिभ्रतीं च स्तनानताम्
ब्रह्मादिभिः स्तूयमानां सूर्यकोटिसमप्रभाम्
मुक्तापङ्क्तिविनिन्द्यैकदन्तराजिविराजिताम् ।। 4.27.
ध्यात्वैवं मस्तके पुष्पं विन्यस्य च व्रती मुदा
दत्त्वा षोडशोपचारान्प्रहृष्टं तत्र नित्यशः
पूर्वोक्तेनैव स्तोत्रेण स्तुत्वा च प्रणमेत्तदा
नारद उवाच अधुना श्रोतुमिच्छामि गौरीव्रतकथां शुभाम्
व्रतं केन कृतं पूर्वं भूमौ केन प्रकाशितम्
श्रीनारायण उवाच तया कृतं व्रतमिदं महातीर्थे च पुष्करे
समाप्तिदिवसे साक्षाद्बभूव जगदम्बिका
शातकुम्भविनिर्माणरथस्था परमेश्वरी
पार्वत्युवाच तव व्रतेन तुष्टाऽहं तुभ्यं दास्यामि वाञ्छितम्
पार्वतीवचनं श्रुत्वा दृष्ट्वा तां हृष्टमानसाम् 4.27.
वेदवत्युवाच वरेऽन्यस्मिन्स्पृहा नास्ति दृढां भक्तिं च तत्पदे
श्रुत्वा वेदवतीवाक्यं प्रहस्य जगदम्बिका
पार्वत्युवाच भारतं पादरजसा पूतं कर्तुं समागता
निखिलानि च तीर्थानि पूतानि परमेश्वरी
नारायणस्य कान्ता त्वं प्रिया जन्मनि जन्मनि
रामो दाशरथिः पूर्णः कर्तुं दस्युविनिग्रहम्
अयोध्यायां च त्रेतायामाविर्भावो हरेरपि
त्वामिमां प्राप्य जनकोऽप्ययोनिसंभवां सुताम्
गत्वा रामोऽपि मिथिलां त्वद्विवाहं करिष्यति
इत्युक्त्वा तां समालिङ्ग्य पार्वती स्वालयं ययौ 4.27.
लाङ्गलस्य च रेखायां सुखात्तस्थौ च मायया