नारायण उवाच ख्यातं गौरीव्रतं नाम मार्गे मासि कृतं स्त्रिया
पुंसां च धर्मकामार्थमोक्षदं कृष्णभक्तिदम्
कामदं कामुकानां च फलं कान्तनिमित्तकम्
प्रातश्च मार्गसंक्रान्त्यां भक्त्या गत्वा सरित्तटम्
देवषट्कं च संपूज्य कृत्वा चावाहनं घटे
दुर्गां पंचोपचारैश्च संपूज्य व्रतमारभेत् चन्दनागुरुकस्तूरीकुङ्कुमैश्च सुसंस्कृताम्
निर्माय बालुकानां च दुर्गां दशभुजां पराम्
तां ध्यात्वाऽऽवाहयेद्देवीं ततो भूत्वा पुटाञ्जलिः
हे गौरि शंकरार्धाङ्गि यथा त्वं शंकरप्रिया 4.27.
इमं मन्त्रं पठित्वा तु ध्यायेद्देवीं जगत्प्रसूम्
शृणु नारद वक्ष्यामि मुनीन्द्राणां च दुर्लभम्
शिवां शिवप्रियां शैवां शिववक्षःस्थलस्थिताम्
नवयौवनसंपन्नां रत्नाभरणभूषिताम् ।। रत्नकङ्कणकेयूररत्ननूपुरभूषिताम्।ा
रत्नकुण्डलयुग्मेन गण्डस्थलविराजिताम्
सिन्दूरतिलकं चारुकस्तूरीबिन्दुना सह
मणीन्द्रसारसंसक्तरत्नमालासमुज्ज्वलाम्
सुपीनकठिनश्रोणीं बिभ्रतीं च स्तनानताम्
ब्रह्मादिभिः स्तूयमानां सूर्यकोटिसमप्रभाम्
मुक्तापङ्क्तिविनिन्द्यैकदन्तराजिविराजिताम् ।। 4.27.
ध्यात्वैवं मस्तके पुष्पं विन्यस्य च व्रती मुदा
दत्त्वा षोडशोपचारान्प्रहृष्टं तत्र नित्यशः
पूर्वोक्तेनैव स्तोत्रेण स्तुत्वा च प्रणमेत्तदा
नारद उवाच अधुना श्रोतुमिच्छामि गौरीव्रतकथां शुभाम्
व्रतं केन कृतं पूर्वं भूमौ केन प्रकाशितम्
श्रीनारायण उवाच तया कृतं व्रतमिदं महातीर्थे च पुष्करे
समाप्तिदिवसे साक्षाद्बभूव जगदम्बिका
शातकुम्भविनिर्माणरथस्था परमेश्वरी
पार्वत्युवाच तव व्रतेन तुष्टाऽहं तुभ्यं दास्यामि वाञ्छितम्
पार्वतीवचनं श्रुत्वा दृष्ट्वा तां हृष्टमानसाम् 4.27.
वेदवत्युवाच वरेऽन्यस्मिन्स्पृहा नास्ति दृढां भक्तिं च तत्पदे