वस्त्राण्यादाय ते सर्वे तस्थुरेकत्र दूरतः
किंचिद्वस्त्रं समादाय कृत्वा च पुञ्जिकां मुदा
श्रीकृष्ण उवाच कृत्वा विधानं मद्वाक्यं श्रुत्वा क्रीडत मन्मथात्
संकल्पिते व्रतार्हे च मासे मङ्गलकर्मणि
परिधेयानि वासांसि पुष्पमाल्यानि यानि च
व्रते तु नग्ना या स्नाति तां रुष्टो वरुणः स्वयम्
कथं यास्यथ नग्नाश्च न व्रतस्या भविष्यति
चिन्तां कुरुत तां पूज्यां तुष्टाव बलिरीश्वरीम्
कथं व्रतफलं सा वा दातुं शक्ता सुरेश्वरी 4.27.
श्रीकृष्णस्य वचः श्रुत्वा चिन्तामापुर्व्रजस्त्रियः
चक्रुर्विषादं तोये च नग्नास्ता रुरुदुर्भृशम्
कृत्वा विषादं तत्रैव तमूचुर्गोपकन्यकाः
गोपालिका ऊचुः निबोधयात्मानमेव स्पर्शं कर्तुं त्वमर्हसि
व्रतार्हाणि च वस्तूनि देवस्वानि च साम्प्रतम्
देहि धौतानि धृत्वा च करिष्यामो व्रतं वयम्
एतस्मिन्नन्तरे तत्र श्रीदामा वस्त्रपुञ्जिकाम्
दृष्ट्वा सवस्त्रं गोपालं सर्वासामीश्वरी परा
श्रीराधिकोवाच कदम्बमाले हे कुन्ति यमुने सर्वमङ्गले
हे पद्ममुखि सावित्रि पारिजाते च जाह्नवि 4.27.
कालिके कमले दुर्गे हे सरस्वति भारति
कृष्णप्रिये मधुमति चम्पे चन्दननन्दिनि
सर्वा राधाज्ञया तूर्णं समुत्थाय जलात्क्रुधा
एतासां सहचारिण्यो गोप्यस्तूर्णं सहस्रशः
वेगेन दुद्रुवुः सर्वाः श्रीदामानं च बालिकाः
जगाम शीघ्रं श्रीदामा यत्र गोपाः सहांशुकाः
वस्त्रचोरांश्च गोपांश्च वेष्टयामासुराशु ताः
श्रीकृष्णसहितान्बालान्वरयामासुराशु च
माधवः स्थापयामास स्कन्धे स्कन्धे तरोस्तथा
वस्त्राणां पुंजिकाः सर्वाः स्कन्धेषु विनिधाय च 4.27.
श्रीकृष्ण उवाच वस्त्रयाञ्चां प्रकर्तुं च कुरुताशु पुटाञ्जलिम्