भज ब्राह्मण गोविन्दं स्मर तस्य पदाम्बुजम्
व्रज शीघ्रं च वैकुण्ठं वैकुण्ठः शरणं तव 4.25.
एतस्मिन्नन्तरे व्याप्तं कैलासं चक्रतेजसा
दग्धा ज्वालाकरालैश्च सर्वे कैलासवासिनः
दृष्ट्वा चक्रं दुर्विषहं शंकरः करुणानिधिः
तेजः सत्यं तपः सत्यं यदि चेच्चिरसंचितम्
पार्वत्युवाच ममाशिषा महाभीत्या शीघ्रं भवतु विज्वरः
इत्येवमुक्त्वा कृपया विरराम शिवा शिवः
गत्वा वैकुण्ठभवनं मनोयायी मुनीश्वरः
ददर्श श्रीहरिं विप्रो रत्नसिंहासनस्थितम्
श्यामं चतुर्भुजं शान्तं लक्ष्मीकान्तं मनोहरम्
ईषद्धास्यप्रसन्नास्यं भक्तानुग्रहकातरम् 4.25.
पार्षदप्रवरेन्द्रैश्च सेवितं श्वेतचामरैः
सुनन्दनन्दकुमुदप्रचण्डादिभिरावृतम्
एवंभूतं प्रभुं दृष्ट्वा दण्डवत्प्रणनाम च
दीनबन्धोऽतिदीनेश करुणासागर प्रभो
वेदवेदाङ्गसंस्रष्टुर्विधातुश्च स्वयं विधे
संहारकर्तुः संहारः सर्वेशः सर्वकारणः
शरणागतशोकार्तभयत्राणपरायण
शेषः सहस्रवक्त्रेण यं स्तोतुं जडतां व्रजेत्
श्रुतयः स्मृतिकर्तारो वाणी चेत्स्तोतुमक्षमा 4.25.
मनूनां च महेन्द्राणामष्टाविंशतिमे गते
तस्य पातो भवेद्यस्य चक्षुरुन्मीलनेन च
इत्येवं स्तवनं कृत्वा पपात चरणाम्बुजे
दुर्वाससा कृतं स्तोत्रं हरेश्च परमात्मनः
यः पठेत्संकटग्रस्तो भक्तियुक्तश्च संयतः
राजद्वारे श्मशाने च कारागारे भयाकुले
वेष्टिते राजसैन्येन मग्ने पोते महार्णवे
इति श्रीब्रह्मवैवर्ते दुर्वाससा कृतं श्रीकृष्णस्तोत्रं समाप्तम् मुनेश्च स्तवनं श्रुत्वा भगवान्भक्तवत्सलः
श्रीभगवानुवाच किं तु मे वचनं नित्यं शृणु सत्यं सुखावहम्