अतोऽतिसूक्ष्मं किं ब्रूमोऽधुना परम संकटे
उपवासफलं रक्ष कृष्णस्य चरणोदकम् 4.25.
इत्युक्त्वा ब्रह्मणः पुत्रो विरराम महामुने
एतस्मिन्नन्तरे ब्रह्मन्नाजगाम मुनीश्वरः
ततः समुत्थितः शीघ्रं पुरुषोऽग्निशिखोपमः
हरेश्चक्रं च तं दृष्ट्वा सूर्यकोटिसमप्रभम्
दृष्ट्वा सुदर्शनं विप्रो दुद्राव भयविह्वलः
ब्रह्माण्डक्रमणं कृत्वा निर्विण्णोऽति भयाकुलः
त्राहित्राहीत्येवमुक्त्वा विवेश ब्रह्मणः सभाम्
सर्वं स कथयामास वृत्तान्तं मूलतो विधिम्
ब्रह्मोवाच रक्षिता यस्य भगवांस्तं को हन्ता जगत्त्रये
क्षुद्राणां महतां चैव भक्तानां रक्षणाय च 4.25.
यो मूढो वैष्णवं द्वेष्टि विष्णुप्राणसमं द्विज
शीघ्रं स्थानान्तरं गच्छ वत्स त्राणं न वाऽधुना
किं ब्रह्मलोकं ब्रह्माण्डं दग्धुं शक्तं क्षणेन यत्
ब्रह्मणो वचनं श्रुत्वा ततो दुद्राव ब्राह्मणः
कृपानिधान मां रक्षेत्युवाच शंकरं भिया
उवाच दीनदीनेशः संहर्ता जगतां क्षणात्
शंकर उवाच वेदज्ञाताऽसि सर्वज्ञ मूर्खतुल्यं तु कर्म ते
वेदेषु च पुराणेषु सेतिहासेषु सर्वतः
अहं ब्रह्मा च इन्द्रश्च आदित्या वसवस्तथा
आविर्भूतास्तिरोभूता यस्य भ्रूभङ्गलीलया 4.25.
अहं ब्रह्मा च कमला दुर्गा वाणी च राधिका
क्षुद्रांश्च महतो भक्ताञ्छश्वद्रक्षति यत्नतः
नियुज्य चक्रं दुर्वार्यं स्वात्मतुल्यं च तेजसा
स्वकीयगुण नाम्नां च श्रवणादतिसंभ्रमः
कान्ता प्राणाधिका शश्वन्न हि कोऽपि ततोऽधिकः
सर्वेषां च प्रिया विप्राः स्वशरीरादपि द्विज
ईश्वरस्य प्रियः को वाऽप्रियः को वा जगत्त्रये
महति प्रलये ब्रह्मन्ब्रह्मण्डौघे जलप्लुते