ध्यायतेऽहर्निशं धर्मी स्वन्ते ज्ञाने हरिं मुदा
एकादशी व्रतरतः कृष्णपूजासु तत्परः 4.25.
सुतीक्ष्णं षोडशारं च हरेश्चक्रं सुदर्शनम्
ब्रह्मादिभिः स्तूयमानं पूजितं च सुरासुरैः
एकादशीव्रतं कृत्वा द्वादशीदिवसे सति
दत्त्वा दानं ब्राह्मणेभ्यः सुवर्णरजतादिकम्
एतस्मिन्नन्तरे विप्रस्तपस्वी क्षुधितो मुने
जटिलोऽतिकृशस्त्रस्तः शुष्ककण्ठोष्ठतालुकः
स च दृष्ट्वा मुनीन्द्रं तमुत्थाय च प्रणम्य च
तस्मै दत्त्वा ऽऽशिषं विप्रः समुवास सुखासने
नृपेन्द्रवचनं श्रुत्वा तमुवाच महामुनिः
किंत्वघमर्षणमन्त्रं तु जप्त्वाऽऽयाम्यचिरेण वै 4.25.
गते विप्रे तु राजर्षिश्चिन्तां प्राप दुरत्ययाम्
एतस्मिन्नन्तरे तत्र समायान्तं गुरुं मुदा
नायाति मुनिशार्दूलः प्रयाति द्वादशी तिथिः शीघ्रं वद मुनिश्रेष्ठ भद्राभद्रं च मामिति
श्रुत्वा नृपोक्तिं त्वरितमुवाच मुनिपुंगवः
वशिष्ठ उवाच उपवासफलं हत्वा व्रतिनं हन्ति निश्चितम्
ब्रह्महत्यासमं पापं भवेत्तस्य श्रुतौ श्रुतम्
न भोजयित्वा मूढश्चेदतिथिं समुपस्थितम्
शतवर्षं तत्र तिष्ठन्नरश्चाण्डालतां व्रजेत्
अतोऽतिसूक्ष्मं किं ब्रूमोऽधुना परम संकटे
उपवासफलं रक्ष कृष्णस्य चरणोदकम् 4.25.
इत्युक्त्वा ब्रह्मणः पुत्रो विरराम महामुने
एतस्मिन्नन्तरे ब्रह्मन्नाजगाम मुनीश्वरः
ततः समुत्थितः शीघ्रं पुरुषोऽग्निशिखोपमः
हरेश्चक्रं च तं दृष्ट्वा सूर्यकोटिसमप्रभम्
दृष्ट्वा सुदर्शनं विप्रो दुद्राव भयविह्वलः
ब्रह्माण्डक्रमणं कृत्वा निर्विण्णोऽति भयाकुलः
त्राहित्राहीत्येवमुक्त्वा विवेश ब्रह्मणः सभाम्
सर्वं स कथयामास वृत्तान्तं मूलतो विधिम्