मदपत्यं स्वल्पदोषे यतो भस्मीकृतं त्वया
महतां क्षुद्रजन्तूनां सर्वेषां जीविनां सदा 4.25.
इत्युक्त्वा च मुनिश्रेष्ठो विलप्य च पुनः पुनः
गते मुनीन्द्रे दुर्वासा विललाप भृशं पुनः
शोकानलो हि कालेन विच्छिन्नो ज्ञानभस्मना
स्मारंस्मारं प्रियां तत्र विलप्य च पुनःपुनः
इत्येवं कथितं सर्वं मुनेः शापस्य कारणम्
नारद उवाच तेजस्वी को महानेव चकार तत्पराभवम्
श्रीनारायण उवाच श्रीकृष्णचरणाम्भोजे तन्मनाः संततं मुने
* न राज्येषु न भार्यासु न पुत्रेषु प्रजासु च
ध्यायतेऽहर्निशं धर्मी स्वन्ते ज्ञाने हरिं मुदा
एकादशी व्रतरतः कृष्णपूजासु तत्परः 4.25.
सुतीक्ष्णं षोडशारं च हरेश्चक्रं सुदर्शनम्
ब्रह्मादिभिः स्तूयमानं पूजितं च सुरासुरैः
एकादशीव्रतं कृत्वा द्वादशीदिवसे सति
दत्त्वा दानं ब्राह्मणेभ्यः सुवर्णरजतादिकम्
एतस्मिन्नन्तरे विप्रस्तपस्वी क्षुधितो मुने
जटिलोऽतिकृशस्त्रस्तः शुष्ककण्ठोष्ठतालुकः
स च दृष्ट्वा मुनीन्द्रं तमुत्थाय च प्रणम्य च
तस्मै दत्त्वा ऽऽशिषं विप्रः समुवास सुखासने
नृपेन्द्रवचनं श्रुत्वा तमुवाच महामुनिः
किंत्वघमर्षणमन्त्रं तु जप्त्वाऽऽयाम्यचिरेण वै 4.25.
गते विप्रे तु राजर्षिश्चिन्तां प्राप दुरत्ययाम्
एतस्मिन्नन्तरे तत्र समायान्तं गुरुं मुदा
नायाति मुनिशार्दूलः प्रयाति द्वादशी तिथिः शीघ्रं वद मुनिश्रेष्ठ भद्राभद्रं च मामिति
श्रुत्वा नृपोक्तिं त्वरितमुवाच मुनिपुंगवः
वशिष्ठ उवाच उपवासफलं हत्वा व्रतिनं हन्ति निश्चितम्
ब्रह्महत्यासमं पापं भवेत्तस्य श्रुतौ श्रुतम्
न भोजयित्वा मूढश्चेदतिथिं समुपस्थितम्
शतवर्षं तत्र तिष्ठन्नरश्चाण्डालतां व्रजेत्