इत्येवमुक्त्वा जीवश्च मौनीभूतो बभूव ह
स्वात्मारामो महाज्ञानी जहार चेतनामहो 4.24.
क्षणेन चेतनां प्राप्य प्राणांस्त्यक्तुं समुद्यतः
एतस्मिन्नन्तरे तत्र जगाम ब्राह्मणोऽर्भकः
सस्मितः श्यामवर्णश्च प्रज्वलन्ब्रह्मतेजसा
दृष्ट्वा तं संभ्रमेणैव दुर्वासाः प्रणनाम ह
उवाच ब्राह्मणवटुर्दत्त्वा तस्मै सदाशिषम्
शिशुरूपं क्षणं स्थित्वा तमुवाच विचक्षणः
शिशुरुवाच किं तत्त्वं त्वामहं विप्र पृच्छामि शोककातरम्
ब्राह्मणानां तपो धर्मस्तपःसाध्यं जगत्त्रयम्
का कस्य पत्नी कः कान्तः कस्या वा भुवनत्रये
मिथ्या पत्नी तवेयं च क्षणात्तेन गताधुना 4.24.
एकानंशा च भगिनी वसुदेवसुता हरेः
कल्पे कल्पे सुन्दरी सा तव पत्नी भविष्यति
कन्दली कदलीजातिर्भविष्यति महीतले
कल्पान्तरे शान्तरूपा तव पत्नी भविष्य ति
इत्येवमुक्त्वा शीघ्रं च विप्ररूपी जनार्दनः
मुनिः सर्वभ्रमं त्यक्त्वा तपस्यायां मनो दधे
दैत्यस्तालवनं गत्वा बभूव गर्दभाकृतिः
दैत्येन्द्रो विष्णुचक्रेण प्राणांस्त्यक्त्वा सुवाञ्छितम्
काले तिलोत्तमा भूत्वा जगाम स्वालयं पुनः
इत्येवं कथितं श्रुत्वा श्रीकृष्णाख्यानमुत्तमम् 4.24.
विशेषतस्तव मुखे ह्यतीव सुमनोहरम्
मृतायां मुनिकन्यायां शापाद्दुर्वाससो मुनेः
पपात धौतमूर्ध्वाच्च धार्यमाणं च वायुना
पृथिव्यां पतिते वस्त्रे तपस्त्यक्त्वा मुनीश्वरः
जगाम शोकाविष्टोऽपि तूर्णं जामातुराश्रमम्
गत्वाऽऽलयसमीपं च विप्रः कातरमानसः
श्वशरस्य स्वरं ज्ञात्वा दुर्वासा भयविह्वलः
प्रणम्य श्वशुरं शोकाद्विललाप भृशं पुनः