ध्यायतश्चरणांभोजं कृष्णस्य परमात्मनः कामात्मनोर्न हि ज्ञानं कामेन हतचेतसोः
सहसा चेतनां प्राप्य प्रज्वलन्ब्रह्मतेजसा
दिवानिशं न जानन्तौ संयुक्तौ काममोहितौ 4.23.
उवाच तौ विहारान्ते रक्तपङ्कजलोचनः
दुर्वासा उवाच भक्तप्रधानस्य बलेः पुत्रः पशुसमप्रभः
देवो वा मानवो वाऽपि दैत्यगन्धर्वराक्षसाः
ज्ञानलज्जाविहीना च खरजातिर्विशेषतः
तिलोत्तमे त्वमुत्तिष्ठ लज्जाहीना च पुंश्चली
इत्येवमुक्त्वा स मुनिस्तस्थौ तत्र रुषा ज्वलन्
साहसिक उवाच हुताशनस्त्वं सूर्यश्च सृष्टिस्थित्यन्तकारकः
क्षमापराधं भगवन्कृपां कुरु कृपानिधे
इत्येवमुक्त्वा दैत्येन्द्रो रुरोदोच्चैः पुरो मुनेः
तिलोत्तमोवाच विधिसृष्टौ च सर्वेषां मूढा स्त्रीजातिरेव च ।। 4.23.
ततोऽतिमत्ता कुलटा सदा कामातुरा परा
इत्युक्त्वा रोदनं कृत्वा जगाम शरणं मुनेः तयोर्दृष्ट्वा च वैकल्यं बभूव करुणा मुनेः
दुर्वासा उवाच सत्कीर्तिरपकीर्तिर्वा प्राक्तनप्रभवा ध्रुवम्
विष्णुभक्तबलेः पुत्रः सद्वंशप्रभवो जनः
जनकस्य स्वभावो हि जन्ये तिष्ठति निश्चितम्
संप्राप्य गार्दभीं योनिं वत्स निर्वाणतां व्रज
वृन्दारण्यं तालवनं व्रज शीघ्रं व्रजान्तिकम्
तिलोत्तमे भारते त्वं बाणपुत्री भविष्यसि
इत्येवमुक्त्वा स मुनिर्विरराम महामुने
इत्युक्तं सर्ववृत्तान्तं दैत्यस्य खरजन्मनः 4.23.
नारायण उवाच अहोऽस्य दारसंयोगः कथं तदूर्ध्वरेतसः
दृष्ट्वा तयोश्च शृङ्गारं मुनिः कामी बभूव ह
सहसा तस्य हृदये बभूव सुरते स्पृहा
एतस्मिन्नन्तरे तेन पथा याति मुनीश्वरः
ऊरूद्भवो ब्रह्मणश्च पुरा कल्पे तपस्यतः
तस्य जानूद्भवा कन्या कन्दली नाम विश्रुता
ससुतो हि मुनिश्रेष्ठो मुनेर्दुर्वाससः पुरः