त्वामेवं विमुखं कृत्वा यामि चन्द्रान्तिकं यदि
अवमन्य स्त्रियं मूढो यो याति पुरुषाधमः
तिलोत्तमावचः श्रुत्वा जहास बलिनन्दनः 4.23.
भावं विज्ञाय भावज्ञः कामशास्त्रविशारदः
जगाम च तया सार्धं गन्धमादनगह्ररम्
संस्थाप्य रत्नदीपांश्च धूपं च सुमनोहरम्
नानाप्रकारशृङ्गारं चकार काममोहितः
विपरीतरतौ तुष्टा बभूव रसिकेश्वरी
तिलोत्तमा कामभावाद्बलिपुत्रमुवाच ह
तिलोत्तमोवाच एवंभूतं शुभदिनं कदा मे भविता पुनः
अयि किं रूपमाश्चर्यं गुणो वा तव दानव
मां विस्मरसि कालेन पुरुषः षट्पदो यथा
सत्संगमः शुभदिने पुण्यात्पुण्यवतां भवेत् 4.23.
पीयूषभोजनात्स्वर्गवासादपि च दुर्लभः
क्षणं तिष्ठ महाराज पुनरालिंगनं कुरु
इत्येवमुक्त्वा कुलटा कृत्वा वक्षसि सादरम्
कुलटालिंगनालापात्सोऽतिकामी बभूव ह
पुनश्चकार शृंगारमसुरोऽष्टविधं मुने
नखदन्तकरैः क्रीडां चकार विविधां पुनः मुनेर्दुर्वाससस्तेन ध्यानभङ्गो बभूव ह
अदृष्टस्य तयोस्तत्र वल्मीकाच्छादितस्य च
ध्यायतश्चरणांभोजं कृष्णस्य परमात्मनः कामात्मनोर्न हि ज्ञानं कामेन हतचेतसोः
सहसा चेतनां प्राप्य प्रज्वलन्ब्रह्मतेजसा
दिवानिशं न जानन्तौ संयुक्तौ काममोहितौ 4.23.
उवाच तौ विहारान्ते रक्तपङ्कजलोचनः
दुर्वासा उवाच भक्तप्रधानस्य बलेः पुत्रः पशुसमप्रभः
देवो वा मानवो वाऽपि दैत्यगन्धर्वराक्षसाः
ज्ञानलज्जाविहीना च खरजातिर्विशेषतः
तिलोत्तमे त्वमुत्तिष्ठ लज्जाहीना च पुंश्चली
इत्येवमुक्त्वा स मुनिस्तस्थौ तत्र रुषा ज्वलन्
साहसिक उवाच हुताशनस्त्वं सूर्यश्च सृष्टिस्थित्यन्तकारकः