सर्वेषामपि दुर्ज्ञेयं चरितं योषितामपि
वेदवेदाङ्गशास्त्रान्तं सर्वं जानाति पंडितः
विषादप्यप्रियो वृद्धो रत्नादपि च योषिताम्
युवानं सुन्दरं दृष्ट्वा ह्यार्ता भवति पुंश्चली
निमेषरहिता तस्य लोचनाभ्यां पिबेन्मुखम् 4.23.
मनोऽतिलोलमस्थैर्यं सर्वाङ्गानि चकम्पिरे
संप्राप्य तं चेद्रहसि साऽऽलापं कुरुते स्फुटम्
तथा यदि वशं कर्तुं न शशाक जितेन्द्रियम्
दुःसाध्ये नायके दुःखं भवेदाजन्मजन्मनि
पुंश्चलीनामप्रियः कः कः प्रियो वा महीतले
पूर्वजारं पतिं पुत्रं भ्रातरं पितरं प्रसूम्
न दानेन न मानेन सत्येन स्तवनेन वा
शयने भोजने चापि स्वप्ने ज्ञाने दिवानिशम्
शृङ्गारनिपुणानां च ध्यानसाध्या चिरं परम्
सर्वासां कुलटानां च चरित्रं कथितं मया 4.23.
मम सन्ति प्रियतरा गन्धर्वेषु सुरेषु च
विशेषतः शशधरे स्नेहो मे विद्यते परः
प्रियो मे कामसदृशो न भूतो न भविष्यति
इत्येवं कथितं सर्वमात्मनो योषितामपि
चन्द्रस्थानात्तव स्थानं समागत्य सुनिश्चितम्
श्रुत्वैवं बलिपुत्रश्च जहासोच्चैः पुनः पुनः
छलेन दर्शयामास कठिनं स्तनयोर्युगम्
श्रोणीं सुकठिनां रम्यां रम्भास्तम्भविनिन्दिनीम्
तस्य रूपं च वेषं च दर्शंदर्शं पुनःपुनः 4.23.
अतिकामातुरां दृष्ट्वा सुप्राज्ञो बलिनन्दनः
साहसिक उवाच कार्यान्तरं करिष्यामि सुचिरं स्थातुमक्षमः
कामिनीषु बलात्कारो न धर्मो धर्मिणां प्रिये
शृङ्गारं देहि वा गच्छ रतिं कर्तुं सुरान्तिके
दानवस्य वचः श्रुत्वा शुष्ककण्ठोष्ठतालुका
तिलोत्तमोवाच कथमेवं ब्रूहि त्वं मे कान्तः प्राणाधिकः प्रियः