दर्शंदर्शं च तस्यास्य प्रहस्य वक्रचक्षुषा
पुलकांकितसर्वाङ्गं धर्मकर्मसमन्वितम्
विसस्मार शशधरं बलिपुत्रमनोरथा
पुंश्चल्यां यो हि विश्वस्तो विधिना स विडम्बितः
वाञ्छितं नूतनं प्राप्य विनश्यति पुरातनम्
दैवे कर्मणि पैत्र्ये च पुत्रे बन्धौ न भर्तरि
प्राणाधिकं रतिज्ञं साऽमृतदृष्ट्या च पुंश्चली 4.23.
सर्वेषां स्थलमस्त्येव पुंश्चलीनां न कुत्रचित्
निष्कृतिः सर्वभोगान्ते सर्वेषामस्ति निश्चितम्
अन्यासां कामिनीनां च कीटं हन्तुं च या दया
कान्तं दृष्ट्वा हिनस्त्येव सोपायेनावलीलया
पृथिव्यां यानि पापानि पुंश्चलीष्वेव भारते
पुंश्चलीपरिपक्वान्नं सर्वपातकनिश्चितम्
अन्नं विष्ठा जलं मूत्रं पुंश्चलीनां च निश्चितम्
शतवर्षं कालसूत्रे पचत्येव सुदारुणे
आयुः श्रीयशसां हानिरिह लोके परत्र च 4.23.
पुंश्चलीदर्शने पुण्यं यात्रासिद्धिर्भवेद्ध्रुवम्
स्नानं दानं व्रतं चैव जपश्च देवपूजनम्
कथितं कुलटाख्यानं दुर्ज्ञेयं च यथागमम्
स पुनश्चेतनां प्राप्य तां दृष्ट्वैव बलेः सुतः
उवाच कुटिलापाङ्गी पीनश्रोणिपयोधराम्
साहसिक उवाच स्वयं क्व यासि कं सुभ्रूः पुण्यवन्तं मनोहरम्
कल्पान्ते तपसा पूतं भोक्तुं त्वामेव सुन्दरि
क्रीणीहि रतिपुण्येन मां भृत्यं रतिलोलुपम्
वाक्यं पीयूषसदृशं सस्मितं वद सुन्दरि 4.23.
आसनं देहि कल्याणि स्वोरुं कनकसन्निभम्
तीक्ष्णास्त्रेण कटाक्षेण जर्जरं कुरु भामिनि
अधरोष्ठामृतं स्वादु देहि मे क्षुधिताय च ।। पक्वदाडिमबीजाभं दन्तं दर्शय सुन्दरम
गम्भीरनाभिं त्रिवलीं द्रष्टुमिच्छामि सुन्दरि
श्रोणीं पश्यामि ललितां मुनिमानसमोहिनीम्