पपात मस्तकं भूमौ दानवस्य महात्मनः
विलोक्य हरिलोकं संश्लिष्टं कृष्णपदाम्बुजे
गगनस्थाः सुराः सर्वे मुनयश्च भृशं मुदा
नेदुर्दुन्दुभयः स्वर्गे ननृतुश्चाप्सरोगणाः
स्तुत्वा जग्मुः सुराः सर्वे मुनयो हर्षविह्वलाः
बलश्च बलिनां श्रेष्ठस्तुष्टाव पुरुषोत्तमम् 4.22.
दत्त्वा कृष्णबलाभ्यां च प्रपक्वानि फलानि च
भुक्त्वा पीत्वा हरिः शीघ्रं बलेन बालकैः सह
नारद उवाच दुर्वासाः केन दोषेण शशाप दानवेश्वरम्
केन पुण्येन वा नाथ बलिनः श्रीहरेः पदम्
मुने सर्वं सुविस्तार्य वद संदेहभञ्जन
श्रीनारायण उवाच पुरा श्रुतं धर्मवक्त्रात्पर्वते गन्धमादने
पाद्मकल्पे च वृत्तान्तं विचित्रं सुमनोहरम्
यत्र कल्पे कथा चेयं तत्र त्वमुपबर्हणः
पंचाशत्कामिनीनां च पतिः शृङ्गारतत्परः
अनुक्षणं पपुस्तास्ते सुन्दरं मुखपङ्कजम्
तासां प्राणैश्च घटितो विधिना त्वमिव श्रुतम्
पुष्पोद्याने च रहसि स्थानेस्थाने मनोरमे 4.23.
काननेषु च रम्येषु श्मशाने जन्तुवर्जिते
तदा दैवाद्विधेः शापाद्भूत्वा दासीसुतो भवान्
असंख्यकल्पजीवी च वैष्णवप्रवरो महान्
तस्य कल्पस्य वृत्तान्तं मुने मत्तो निशामय
एकदैव बलेः पुत्रो नाम्ना साहसिको बली
चन्देनोक्षितसर्वाङ्गो रत्नभूषणभूषितः
एतस्मिन्नन्तरे तेन पथा याति तिलोत्तमा
चारुचम्पकवर्णाभा रत्नाभरणभूषिता
स्तनमूरुं मुखेन्दुं च दृष्ट्वा साहसिको युवा 4.23.
सा ददर्श बलेः पुत्रमतीव सुमनोहरम्
शरत्पार्वणचन्द्रास्यं सुस्मितं सुमनोहरम्
क्रीडायै चन्द्रलोकं च गच्छन्ती चन्द्रकामुकी